Hebben we altijd een definitie nodig? Moeten we altijd willen vormgeven wat er is? Moet alles perfect in een bepaald hokje passen?
Soms lijken dingen iets te zijn dat er niet is. Of geven we een naam aan iets, maar lijkt het iets helemaal anders te zijn. En zijn we bang van ons leven anders te leven dan de definitie die we allemaal kennen.
We doen zoveel dingen voor de schijn. We leven ons leven alsof we het allemaal weten. Ik weet helemaal niks. Ik heb geen idee wat er morgen gaat gebeuren.
Maar ik ben zo benieuwd. Ik kijk uit naar morgen. Ik leef het leven alsof elke dag misschien mijn laatste kan zijn. En ik probeer goed te doen, lief te hebben en de wereld een betere plek te maken. Want morgen komt misschien niet meer.
Ik hoop dat het genoeg is. Ik heb veel te bieden, maar niet meer dan dat. Ik ben niet de zon noch de maan.
Ik ben van niets zeker. Maar voor het eerst ben ik er niet meer bang van. Want wat er ook gebeurt, ik weet dat er altijd weer opnieuw een morgen is. En dat het nooit te laat is om iets nieuws te proberen. Om zelf te zoeken naar je antwoord. En dat iets wat je gisteren zei, morgen onwaar kan zijn. Want morgen is altijd een nieuwe dag.
En als morgen niet komt, dan is dat ook goed. Want dan heb ik zijn minst vandaag geleefd.
