We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Iedereen zijn beeld van de werkelijkheid is anders. Iedereen beleeft de wereld vanuit zijn eigen ik. Maar ergens, zijn we allemaal hetzelfde.
We zijn verschrikkelijk kleine radartjes in een enorm netwerk. We kunnen onszelf amper onderschatten. Hoewel, we overschatten onszelf continue. We stellen onze eigen wereld als middelpunt, waar alles om draait.
Maar zo werkt het niet. Want wij zijn niet het middelpunt, noch is onze generatie dat, zelfs vijf generaties tesamen kunnen geen middelpunt genoemd worden.
Wij zijn een verschrikkelijk klein deel van de wereld. Een nog kleiner deel van het universum. En een verwaarloosbaar klein deel van de tijd.
Wil dat zeggen dat we alles overboord moeten gooien? Nee, net niet. We moeten net laten zien wat onze prioteiten zijn. Want in dat belachelijk kleine deel van de tijd die we hebben, wel, dan spendeer ik die tijd liever overwegend positief.
En vooral. Oh vooral maak ik enkel keuzes die die kleine radartjes na mij niet negatief beïnvloeden. De keuzes die we vandaag maken, beïnvloeden de toekomst. En meer dan we voor ogen houden.
Want de toekomst, dat zijn wij. En onze kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, ... Dat zijn mannen en vrouwen, die niet vandaag, maar morgen leven. En waarvan ik hoop, dat ze net als ons de kans krijgen, om hun leven te leiden.
