Een weekend waarin niets moet...

Een weekend waarin niets moet. Het was eeuwen geleden.

En dan is niets moeten misschien overrated. Want je hebt altijd was om te wassen, strijk om te strijken, vuil frietvet om naar het containerpark te doen... Maar in elk geval. Eens een heel weekend, waarin je geen enkele geplande afspraak hebt. Het overkwam me dit weekend. En ik heb ervan genoten. Met volle teugen.

Vrijdagavond nodigde ik, redelijk spontaan, mijn ouders en broer uit. Ik had nog een half gevulde kip over van donderdag (Thanksgiving, weet u wel). En hoewel iedereen op zo'n vrijdagavond stikop is van de werkweek deed het deugd. Gezellig aan tafel zitten met een lekkere maaltijd (bescheidenheid is mijn ding niet, ik kan belachelijk goed koken) en een lekker glas wijn. En om het helemaal af te maken, een huisgemaakte limoncello.

Aangezien het eeuwen geleden was, ging ik dan vandaag lekker productief aan de slag. Een berg afwas verwerken (want ja, zo twee kleine feestjes op één week zorgt voor veel afwas). Een berg was verwerken (een proper kind ben ik ook al niet). Naar het containerpark, want dat vuil frietvet staat daar maar te staan en die kapotte stofzuiger ook. En net voor ik vertrok dacht ik, ja die loopschoenen, die staan daar ook maar in de kast. Dus ik bond ze aan, samen met mijn mooiste jogging. En op terugweg van het containerpark, maakte ik een tussenstop aan het stadspark voor een verkwikkend herfstloopje.

En dan kwam ik thuis. Een zalig warme douche. En dan alweer de fiets op. Want sinds het voornemen er bestaat om in 2016 de auto voorgoed van de hand te doen, vermijd ik nu al, ter voorbereiding, het gebruik van de auto. Dus, zo gezegd zo gedaan. Warme kleren aan, sjaal rond de hals en muts op en geen handschoenen (want laat ik nu net, van alle paren, het linkerexemplaar kwijt zijn).

Met de fiets naar het tuincentrum. Want maandag in de les, moet er weer gebloemschikt worden. En dat materiaal haalt zichzelf niet in huis. En daarna nog even naar de bloemist, want het tuincentrum heeft niet alles in voorraad. En dan nog even langs de supermarkt voor het avondeten. En een korte tussenstop in de winkelstraat, want net in die laatste panty, staat een gigantische ladder.

En dan kom je thuis, rond een uur of halfvier. En ben je stikdood. Alle boodschappen uitgeladen, ga ik liggen in de zetel. Met een goed boek, een glas wijn en een gevulde koelkast voor als ik honger krijg. Heerlijk. zo van die weekends waarin niets moet.7

Wat staat er morgen op de planning? Geen idee... De wekker staat niet. En al de rest, zijn zorgen voor morgen...

Parijs

Vrijdagavond 13 november was ik, zoals het behoort na een stevige werkweek, in slaap gevallen op de zetel. Toen ik mijn bed opzocht, flikkerde mijn GSM en verscheen er een 'breaking news' melding op mijn scherm: '18 doden bij aanslag in Parijs'. Ik was echter zo moe, dat ik het bericht negeerde en in een bodemloze slaap viel. Zaterdagochtend was er de keiharde realiteit. Tientallen mensen lieten het leven bij verschillende aanslagen, honderden anderen raakten gewond. En de Westerse wereld staat in rep en roer. 

De wereld verandert massaal zijn profielfoto in de Franse driekleur, ook ik. En dan meteen de vraag in mijn achterhoofd, wanneer moet ik die profielfoto nu terug veranderen? Als de daders zijn gevat, als terreur uit de wereld is, als de slachtoffers hersteld zijn of als de families die iemand verloren hun intense verdriet te boven komen? En volgende keer gebeurt er misschien een aanslag in hartje Brussel of Berlijn? Verander ik hem dan weer? Waarschijnlijk wel. Want ik heb het gevoel dat ik iets moet doen. Om mijn solidariteit te tonen. Later las ik dan over de verschillende andere menselijke drama's in de wereld, waar de media niet eens over berichtte. En wilde ik die profielfoto weer veranderen. Ik deed het niet. Want ook ik ben maar een mens. Ik kan het gewicht van de wereld niet alleen dragen.

En het leven trekt zich ongenadig opnieuw op gang. Maar bij elk nieuw bericht krijg ik de neiging om weer in mijn bed te kruipen en de dekens over mijn hoofd te trekken. Ik vraag mij echt af hoe het we gekomen zijn op dit punt. Waar is dit misgelopen? Wat hadden we anders kunnen doen? En ik schrijf we, want elke mens heeft op een bepaalde manier een aandeel in dit drama. Door een stem uit te brengen tijdens verkiezingen, door klant te zijn bij een bank die betrokken is in wapenhandel, door iemand te veroordelen op basis van zijn cultuur, ... En dan voel ik me schuldig, want ook ik ben klant van zo'n bank. In dat laatste hoop ik verandering te kunnen brengen: op de website van Bankwijzer kan je kijken hoe je bank scoort op vlak van acht relevante maatschappelijke thema's. Druppels op de hete plaat, maar wat kan ik anders?

En dan, de toekomst. Wat gebeurt er nu? Ik vraag me zelfs niet meer af of er zoiets bij ons zal gebeuren, maar eerder wanneer. Naar mijn gevoel is de situatie totaal ontspoord. Er heerst totale willekeur (of zo lijkt het toch). En ergens beangstigt me dat enorm. Ga ik nu mijn levensstijl veranderen? Ik wil zo graag volmondig nee antwoorden, maar ergens lukt me dat niet. Maandagavond zat ik in de auto op weg naar de wekelijkse avondles. En voelde ik me inderdaad wat bang zo op weg naar Antwerpen, want dat is wel een grote stad. Met vele doelwitten voor mensen die angst en terreur willen zaaien. En wat als ik, of iemand van mijn familie of vrienden zich de volgende keer op de verkeerde plek op het verkeerd moment bevindt? Wat doe ik dan? En echt beschermd voel ik me niet door de militairen die zwaarbewapend rondwandelen door de stad. Integendeel, het voedt mijn angst nog meer.

Zaterdagavond ging ik dan naar een cabaret. 'Dag Rex', van  Koen Cools & Dagmar Feyen trio. En die avond bezorgde me meermaals kippenvel, maar vooral de opening. Ik wil jullie dit stukje uit de pen van Koen Cools niet onthouden.

't is vreemd om op een dag als deze vrolijkheid te tonen

de lichtstad staat een tweede keer dit jaar in vuur en vlam

met noodtoestanden - perimeters - bussen - folie - chaos

het leven op een plek die bruist ligt plotseling weer lam

en toch is er maar één recept om dit het hoofd te bieden

't is oud - solide - logisch - 't is niet hip en ook niet stoer

het is gewoon noodzakelijk - het is van alle tijden

het dient de hele wereld: l'amour