There is a life. And there is a dead. And there are beauty and melancholy in between. ~ Camus
Wanneer de dagen donker en kouder worden. Dan wordt mijn ziel onrustig. Ik word gek binnenshuis en ga op zoek naar de schoonheid in de straten van mijn stad.
De bladeren vallen, mijn voeten schoppen ze verder terwijl ik verlang naar de zon op mijn huid, maar enkel regendruppels voel.
Ik kijk verlangend naar de etalages en de warmte die ze uitstralen. Alsof een lamswollen plaid me het gevoel zal geven dat ik zoek maar niet vindt.
De kaalheid van de bomen, de koude nachten, wolkjes als ik adem. De bomen en straten prachtig versierd. Het is zo mooi dat ik er verdrietig van word.
Ik luister naar de treurigste muziek en word er gelukkig van. Want het past zo mooi bij mijn binnenkant. Mijn binnenkant die iemand lijkt te missen zonder dat ik weet wie. Die me een constant gevoel van verlangen geeft, zonder te zeggen naar wat.
Deze periode mag eindig duren en morgen gedaan zijn. Of ergens daar tussenin.
