Gerechtigheid

De waarheid heeft altijd veel gezichten. Maar nooit had ik gedacht dat ze verschillend konden zijn.

Ik ben op zoek naar gerechtigheid. Naar mijn waarheid die erkend wordt. Naar een vereffening van mijn schade. Een herstel. Wat dat ook mag betekenen.

Want ik ben zo moe. Moe van de pijn, van de zoveelste ingreep. Misselijk door de medicatie die ik nu al zolang inneem. Ziek van het piekeren. Van het keer op keer dezelfde film afspelen in mijn hoofd. Van het zoeken naar bewijs voor mijn waarheid. En dat ook vinden, maar dat lost nu niks op.

Herstel kost tijd. Fysiek, emotioneel en gerechtelijk. Maar soms voelt het alsof mijn vaatje met tijd leeg is. Ik heb al zoveel tijd besteed aan herstellen. Aan beter worden. Aan vechten voor mijn waarheid. Dat ik nu alleen maar het eindpunt wil. Niet meer hoeven wachten, vechten, pijn lijden. Maar gewoon daar zijn waar ik wil zijn.

En ik heb verloren, zoveel. Mijn job, vrienden, mijn mobiliteit, mijn gezondheid, ... En sommige dingen zal ik wel terugvinden. Maar voor anderen vrees ik dat het hopeloos is verloren. Dat het nooit meer zal worden als voorheen. En dat verlies doet pijn.

Niet elke dag is zoals deze. Niet elke nacht zo slecht als de vorige. Maar ze zijn er wel. En ondanks alles, moet je er alleen door. En dat is zwaar. De klop van de hamer komt altijd als je het niet verwacht.