De laatste tijd ben ik weer gelukkig. Hoewel er misschien honderd redenen zijn om het niet te zijn. Maar toch.
Het leven is weer lichter. Ik heb terug goesting om dingen te ondernemen. Ik geraak beter uit bed (en geniet ineens af en toe van onbeschaamd uitslapen). Dagen gaan weer beter vooruit, want ik doe veel meer.
En het is bijzonder. Ik zat maanden in een vacuüm waarin elke dag te lang duurde en ik niet kon wachten tot hij weer voorbij was. Met afwisselend pijn en verdriet.
Nog niet alles is op zijn pootjes. Ik ben werkloos. De juridische kant van de strafzaak tegen mijn ex-vriend vraagt veel tijd, voornamelijk door de complexiteit van mijn letsels. Ik sta op een wachtlijst voor erkenning van mijn arbeidshandicap.
Maar dat zijn zaken die ik op dit moment aankan. Ik doe wat moet, in tussentijd kan ik rustig blijven én genieten.
Ik heb ook weer toekomstperspectief. Niet dat ik per definitie een vast beeld heb van hoe mijn toekomst er moet uitzien. Maar ik weet wel dat ik er zelf alles aan zal doen om gelukkig te zijn.
Ik wil mijn dromen najagen, reizen, genieten, ... Want als ik één ding heb geleerd de voorbije maanden, dan is het dat geluk heel fragiel is. Maar als je het ervaart ook zo mooi is.
Vandaag ben ik vooral dankbaar. Dat ik er nog ben. Dat ik elke dag minder pijn heb. En weer meer terug kan. Dat er aan de tunnel een eind is gekomen. En ik weer meer kan doen voor de wereld rondom mij. Want dat heb ik het meest van al gemist.
