Groeien

Ik sta niet alleen in deze wereld. En hoewel dat dat besef me ergens troost geeft maakt dat het leven ook ergens gecompliceerder. Want menselijke relaties zijn niet makkelijk. Ik heb mijn eigen wereld, mijn eigen realiteit. Maar ik sta ook continue in verbinding met anderen. Elke actie die ik onderneem (of net niet) heeft gevolgen voor de mensen rondom mij. Alles wat ik zeg (of net niet) heeft gevolgen. Voor de mensen rondom mij, die dichtbij mij staan minstens. Soms zijn de gevolgen van je eigen acties nog veel groter. 

En dat maakt het soms zo moeilijk. Want ik kan een geweldige dag hebben, mij helemaal top voelen en dat willen delen met anderen. Of ik kan een vreselijke dag hebben, me helemaal kapot voelen en dat ook willen delen met anderen. Maar wat voor dag hebben zij? Hoe voelen zij zich? Wat betekent dit voor hen? Ik storm dan een ander leven binnen, met mijn verhaal, mij grotendeels onbewust van hoe die andere persoon zich op dat moment voelt.

Ik voel mezelf vaak onbewust. Ik leef altijd ergens op een eilandje en heel veel dingen gaan aan me voorbij. Ik leef in een droomwereld (die trouwens niet altijd mooi is). Maar langs de andere kant ben ik me hyperbewust. Als ik weer totaal bezeten van iets toch een aantal verplichtingen onderga. En dan ergens aan de kassa van een supermarkt sta en me afvraag wat het punt is van dit alles. Waarom sommige alledaagse dingen, die zo nutteloos lijken toch moeten gebeuren. 

En op een ander moment ben ik de oppervlakkigheid zelve. Kijk ik naar belachelijke TV-programma's en kan ik mij er nog echt mee amuseren ook. En om me dan drie seconden later vreselijk schuldig te voelen. Want hoe kan ik nu naar een TV-programma kijken als er mensen zijn die niet weten hoe ze deze dag moeten overleven. Om me dan weer drie seconden later een geweldige snob te vinden voor deze gedachte, want ik kan ze wel denken maar tegelijkertijd verander ik helemaal niks. 

Soms zou het echt fijn zijn moest ik weten dat er iemand dezelfde dingen denkt als ik. Dezelfde dingen voelt, dat ik niet de enige ben. Ik streef er altijd naar een beter mens te zijn. Maar soms ben ik moe van te streven en zou ik liever een beetje gewoon zijn. En mijn hoofd af en toe kunnen uitzetten.

Vriendschap en liefde

Ik heb nooit echt begrepen hoe het zat. En ik denk dat ik het misschien nog altijd niet begrijp. Maar dat hoeft niet meer. Dat besef maakt dat er een enorme last van mijn schouders is gevallen. Ergens tussen het tweede en derde glas rioja voelde ik alles lichter worden.

Graag zien is universeel, niet definieerbaar en tegelijkertijd zo specifiek. Bepaalde soorten graag zien komen echt maar heel zelden voor. Graag zien is loslaten. Om het dan weer terug te vinden. Anders, maar zoveel beter.

Liefde is soms onmogelijk en laat zich niet dwingen. Dat heb ik intussen ook begrepen. Dat je met willen en kunnen nergens komt. En dat het loslaten maakt dat de liefde je weer vindt. En inderdaad, zij moest mij vinden, niet andersom. Ik kan de liefde niet zoeken noch vasthouden of begrijpen. Ze is alles en overal, nergens tegelijk. Ze vervult me van top tot teen om me dan weer genadeloos achter te laten, met een gapende leegte en mooie herinneringen als enige bewijs van wat ooit was.

En toch blijf ik uitkijken naar die liefde. Want ik besef, dat ik moet openstaan voor haar. Want als ik mijn hart gesloten hou en mijn ogen dicht, word ik op een dag wakker en besef ik dat ze mij rakelings passeerde en dat al wat ik moest doen, mijn hand uitsteken was. Dus hier sta ik. Met mijn hand, ogen en hart geopend.

Gelukkig is er vriendschap. Want vriendschap is liefde, maar dan een beetje anders. Vriendschap gaat verder. Door de afstand binnen vriendschap kom je net veel dichter. Het engagement is veel groter. Maar ook het belang. Zonder liefde kan ik leven. want de liefde overkomt me. Maar zonder vriendschap, houd ik het geen seconde uit. Vriendschap is mijn keuze, mijn beslissing, mijn engagement. En je kan maar hopen iemand tegen te komen die dezelfde keuze maakt, dezelfde beslissing neemt en hetzelfde engagement wil aangaan. Want als je dat één keer gevonden hebt, dan is alles mogelijk.

Vetrolletjes

27 kilo lichter dan een jaar geleden besloot ik dat het tijd was om de confrontatie met de genadeloze spiegel in het pashokje aan te gaan en te gaan winkelen. Deze zomer staat er een weekje Zuid-Frankrijk op het menu, een gezellige camping met zwembad. Dus de badkledij dient vernieuwd te worden en ik besloot dat het opnieuw tijd was voor jawel, een bikini. U weet wel zo een tweedelig lapje stof, dat weinig verhult en vooral veel (kwetsbare) zones bloot laat.

Want zeg nu zelf, een badpak kan ook best mooi zijn, maar niet altijd even praktisch (probeer maar eens met een nat badpak naar het toilet te gaan, een ware marteling). Nu die 27 kilo er af is vind ik van mezelf dat mijn lijf een heel pak toonbaarder is geworden en ik dus ook (opnieuw) klaar ben om dit stukje van mezelf te tonen aan de wereld. Met goede moed vertrok ik naar een gespecialiseerde zaak in de omgeving. En die goede moed bleek terecht. Niet enkel vond ik vlot enkele leuke setjes, ook na het aantrekken bekeek ik mezelf kritisch in de spiegel en was ik tevreden. Ik zal nooit van mezelf zeggen dat ik de perfecte maten heb, noch kan ik ontkennen dat er hier en daar geen vetrolletje te veel aanhangt. Wel kon ik objectief zeggen van mezelf dat er niets 'abnormaals' in de spiegel te zien was. Een vrouw van 28 in een bikini. Ik kon zelfs niet kiezen en kocht 2 setjes ineens die niet afgeprijsd waren (wat ik dan goedpraatte voor mezelf, want het was nu ook al wel 10 jaar geleden dat ik nog eens een bikini kocht).

Ik voelde me echt geweldig op dat moment. Vroeger, toen er veel te veel kilo's op de weegschaal stonden was een bikini of badpak kopen een ware marteling. Iets wat ik echt liever vermeed en enkel in uiterste nood deed. Meestal eindigde dit in een (stiekeme) huilbui in het pashokje en het voornemen om er toch echt iets aan te doen.

Maar terwijl ik daar bikini na bikini stond te passen in dat pashokje, gebeurde er in het pashokje naast mij iets vreemds. Een meisje van een jaar of 17 was ook bikini's aan het passen. En voor haar was het een ware marteling. Ik hoorde haar dingen zeggen als "Ik zie er uit als een dik kalf", en "Kijk mama, zie al die vetrollen". De mama haalde setje na setje uit de winkel, maar niets mocht baten. Ik was gechoqueerd, want het meisje dat ik had gezien voor ze het pashokje binnenging was heel gewoon. Ze zag er in mijn ogen meer dan prima uit, helemaal geen vetrolletjes te bespeuren. Het hele debacle eindigde zonder bikini voor haar, tranen met tuiten en een mama die de wanhoop nabij was.

En toen besefte ik, er is iets mis met deze maatschappij. Ik stond daar, in mijn maat 42 trots te wezen op mijn afgeslankte lijf mét vetrolletjes. En zij stond daar onzeker te wezen in haar lijf dat het schoonheidsideaal veel beter benaderd. Ik zag enkel de pluspunten, zij enkel de minpunten.

Maar hoe komt het toch? Dat een meisje van 17 waar helemaal niks mis mee is het pashokje niet uit durft? En dan vraag ik me ook af, wat zullen andere mensen denken als ze mij in mijn niet perfecte maten en vetrolletjes in bikini zien...

Ik ben intussen 28 en heb het losgelaten. Ik weet dat er waarschijnlijk mensen zijn die denken dat ik helemaal geen bikini hoor aan te trekken, dat ik beter een figuur corrigerend badpak draag en als ik niet in het water zit een short aandoe en een hemdje erover. Maar dat weiger ik pertinent. Sinds kort. Daar moest ik wel eerst mezelf goed voor voelen en mijn lijf, zoals het is, leren aanvaarden.

Vroeger was het mijn eigen keuze om geen bikini te dragen, omdat ik mezelf echt niet goed in mijn vel voelde. Ik wou dat ik toen wel de moed had om het te doen, want iedereen moet voor zichzelf kunnen kiezen wat je draagt en wat niet, ongeacht welk figuur of welke maat je hebt. En een welgemeende middelvinger opsteken naar dat schoonheidsideaal. Maar ik voelde me niet goed, besefte in elk pashokje dat mijn lichaam verre van dat schoonheidsideaal lag. Dus volgde ik het ook willoos. Maar dat maakt ook, dat ik mee schuldig ben aan het drama in het pashokje naast mij.

We staan allemaal op de barricade als een bepaald kledingmerk weigert om kledij voor de 'grotere maten' te maken, we vinden het vreselijk dat zoveel jonge meisjes een eetstoornis hebben, we roepen allemaal dat modellen een weerspiegeling moeten zijn van de echte vrouw en geen uitgehongerd, vormeloos lijf mogen hebben. Maar langs de andere kant schikken we ons zelf naar die idealen, vinden we van onszelf dat we inderdaad beter geen bikini dragen en kijken we reikhalzend naar de modebladen en dromen we van dat maatje dat we nooit zullen hebben. In plaats van allemaal wat minder bezig te zijn wat anderen denken en er meer voor te zorgen dat anderen weten dat hun schoonheid (in welke maat of vorm dan ook) geapprecieerd wordt.