Ik weet niet meer wat we moeten doen om racisme en discriminatie te bestrijden. We fileren het met scherpe humor. We proberen om het debat altijd op de juiste toon te voeren. Maar ik stel alleen maar vast dat het alledaagser wordt. Normaler en meer aanvaard. En dat maakt me bang. De wereld wordt enkel kleiner en diverser. We leven samen. De enige keuze die we hebben is hoe we dat doen. Ik wil dat beter doen.
Ik probeer het gesprek soms aan te gaan, maar dan bots ik al te vaak op een muur van onbegrip en vooroordelen. Op mensen die vastzitten in een denkwereld waar geen opening in te vinden is. Waar anekdotiek de veroorzaker is van denkpatronen doorspekt met racisme. Dat valt bijna niet te bestrijden. Ik weet toch niet hoe. Het is in elk geval niet logisch noch rationeel.
En het maakt me boos, want onze beleidsmakers, zij die de touwtjes in handen hebben, maken hier misbruik van. Ze voeden een cultuur van angst en wantrouwen. Van verdelen en heersen, en dat laatste doen ze dan ook nog eens lamentabel.
Ik wil dat we weer kansen nemen, geven en krijgen. Om het anders en beter te doen. Om elkaar te blijven zien als mens. Als gelijkwaardig. Vrijheid is belangrijker dan ooit, maar ze wordt meer en meer ingeperkt. We staan er bij en kijken er naar. Ook ik kruip in mijn bubbel, omring me met gelijkgestemde zielen. Maar hebben we de luxe om dat te blijven doen? Ik wil nooit zeggen: ''Wir haben es nicht gewußt''.
