Waarom

Waarom lijkt de grote vraag te zijn die iedereen zich stelt.

Alsof een reden iets veranderd aan het uiteindelijke gevolg. Alsof we het dan wel beter kunnen begrijpen. Alsof het antwoord op die vraag zal maken dat we verder kunnen met ons leven.

'Waarom' impliceert ook al dat het een keuze was, dat alles bewust gebeurde. En ik kijk rond en ik vraag me af wat er gebeurde? Wat liep er mis?

En wat nu? Gaan we alles omgooien? Gaan we het helemaal anders doen? Gaan we alles veranderen, opdat het niet meer zou mislopen? Hebben we de kracht én de macht om te voorkomen dat het nog eens misloopt?

Persoonlijk? Ik heb geen idee wat er gebeurde. En ik vraag me ook af of ik het ooit zal weten. Ik denk van niet. Laat staan dat ik ooit een antwoord op de vraag 'waarom' krijg. Als er al een 'waarom' is.

Het enige wat ik weet, is dat er een vliegtuig met honderdvijftig inzittenden tegen de flank van een berg is neergestort. En dat die honderdvijftig inzittenden allemaal zijn omgekomen. En dat alle hondervijftig inzittenden iemands kind, broer, zus, neef, nicht, tante, nonkel, mama, papa, vriend of vriendin waren. Ook Andreas Lubitz, een jongeman net zo oud als ik.

Laat ons alsjeblieft ook dat niet vergeten. Ook hij was geliefd. Ook hij heeft een familie en vrienden die rouwen. En tot vandaag weet niemand wat er precies in dat vliegtuig gebeurde. Laat ons ook dat niet vergeten.

"If we don't do something now, then we'll never know. If we stay here too long then we'll, never grow old. So, before it's too late and it's killing you. We've only one life to live. So love what you do.". (The Script - It's not right for you)

Soms kijk ik achteruit. Of vooruit. En geen van beiden lijkt iets op te leveren. ik heb spijt van keuzes die ik maakte in het verleden. En kijk met een bang hart naar de toekomst, want hoe hard ik ook wil, ik weet niet wat ie brengen zal. Soms denk ik dat ik minder vragen moet stellen en meer moet leven. Maar zal ik dan de antwoorden vinden die ik al zo lang zoek en maar niet lijk te vinden?

Bij elke stap vraag ik me af of het de juiste is. Bij elke gebeurtenis vraag ik me af, is dit zomaar, willekeurig? Of zit er meer achter? Moet ik dingen loslaten? Of net meer moeite doen om ze vast te houden? Moet ik nadenken voor ik iets zeg? Of net uitspreken wat er in mijn hart zit?

"I'm still alive, but I'm barely breathing. Just praying to a God I don't believe in." (The Script - Breakeven)

Soms zou ik zo graag geloof hebben. Blind geloven en weten dat alles goed komt. Jezelf niet hoeven te vermoeien met al die moeilijke vragen. Een antwoord hebben op elke vraag 'omdat het zo moest zijn, want God heeft een ander plan voor jou.' 

Maar langs de andere kant, hou ik van het feit dat ik mijn eigen waarheid kan bepalen. Dat ik kan geloven dat sommige dingen nu eenmaal onvermijdelijk zijn. En dat ieder voor zich zijn eigen waarheid heeft. En dat de menselijke relaties ondoorgrondelijk zijn. Dat mijn beeld uniek is. Daar kan ik in geloven, maar dat maakt me ook zo eenzaam. Want wat ik voel, kan nooit iemand anders volledig doorgronden. En hoeveel relaties je ook aangaat. Op 't einde van de rit, is iedereen alleen. 

"Yeah, we always have a good time. Whether it's hail rain or it's sunshine. Yeah, we're all living the good life. Whether it's hail rain or it's sunshine. We reach the top, we took the fall, but we laughed through it all. Cause dreaming of them better days, has always been our way" (The Script - Hail, rain of sunshine)

Maar ik weet ook, dat het leven wel schoon is. Tussen al die moeilijke vragen en pijnlijke momenten door. Dus ik sta vaker stil en kijk eens goed rond. Want schoonheid wacht niet.