Vandaag had ik het weer. Dat gevoel waar je mee zit, en dat wordt dan keihard bevestigd.
Een tweet van Het Nieuwsblad viel me op: "deze man heeft 4000 relatiebreuken op zijn geweten ... in amper 5 dagen tijd". Ik verslikte me bijna in mijn koffie en was getriggerd. Het gaat om een comedian (Daniel Sloss) die met zijn show 'Jigsaw' een theorie over relaties en basically het leven viraal doet gaan (dankzij Netflix). Vele mensen zouden na het zien van de comedyshow beslissen hun relatie te beëindigen én laten hem dat ook massaal weten.
Gelukkig had ik Netflix en een uurtje tijd, dus ik besloot snel even te kijken waar het om ging. Toen Daniel Sloss 7 jaar oud was, vroeg hij zijn pa achter de 'reden' van het leven. En zijn pa gebruikte een jigsaw of legpuzzel als metafoor. En hij zei dat iedereen allemaal puzzelstukken heeft, maar de doos kwijt is. Dus als je de puzzel van je leven legt, kan je best beginnen met de hoeken en de randen. Die zouden bestaan uit je familie, je job, je hobbies en je interesses. En soms verandert dat, dus je moet altijd goed je hoeken in het oog houden en als er iets wegvalt moet je dat opvullen en vervangen.
"En wat moet ik dan in het midden leggen van de puzzel?" was de volgende vraag van Daniel. En toen zei zijn vader dat het midden het puzzelstukje is voor de liefde. Je moet iemand zoeken die perfect in jouw puzzel past.
Lang verhaal kort. Dat is dikke zever, als 7jarige kwam hij er al achter, dat het niet kan. Want als iedereen zijn eigen puzzel heeft, hoe kan die dan gereduceerd worden tot één stukje dat past in de puzzel van iemand anders?
Maar we zijn natuurlijk opgegroeid de laatste jaren met het idee dat alleen zijn erger is dan wat ook. De hele wereld zendt dezelfde boodschap: het leven is beter met twee.
Daniel zegt niet dat echte liefde niet bestaat. Hij zegt alleen, wat ik zelf ook zie en ervaar. Héél veel mensen zitten in een relatie omdat ze bang zijn om alleen te zijn, zichzelf niet graag zien, omdat dat nu eenmaal makkelijk is. En ze nemen constant stukjes van hun eigen puzzel weg, om toch maar beter in die van de ander te passen. Terwijl het echte probleem is, dat ze niet alleen durven zijn, want dan moet je je geluk natuurlijk zelf maken.
En zo is het maar net. Ik ben intussen al langere tijd alleen. En nee, dat is niet even fijn altijd. Het is een proces geweest met heel veel vallen en weer opstaan. Met zelfs niet willen opstaan. Met zoeken naar wie ik echt ben en wat mij gelukkig maakt. Met voor mezelf leren zorgen.
Maar dat heeft me wel gegeven wat hij zegt. Ik zie mezelf graag, ik ben gelukkig en dat heb ik helemaal zelf gedaan. Ik vind mijn leven leuk zoals het is. Én tuurlijk hoop ik op een dag dat er iemand anders is die mij ook 100% graag ziet, zoals ik ben. Maar dat zijn dan ook de minder leuke kanten van mezelf. Want ik ben niet alleen grappig, slim, muzikaal, ... ik ben ook een beetje lui, rommelig en een doordraver. En ik wil nooit meer in een relatie stappen waarin ik niet graag gezien word, voor wie ik ben. En andersom ook niet. Ik wil niemand veranderen om beter bij mij te passen.
En ik zie om me heen zoveel mensen dat wel doen. Ik zie zoveel mensen hele stukken van zichzelf weggooien om toch maar die perfecte relatie te hebben. Én tuurlijk weet ik wel dat je af en toe een compromis moet sluiten. Maar laat dat dan gaan over zaken die van praktische aard zijn. Sluit nooit een compromis over wie je bent en wat je echt wil in je leven.
Dus stel jezelf de volgende vragen. Ziet mijn puzzel er uit zoals ik het echt wil? Welke stukjes mis ik? Wat maakt mij gelukkig? En die vragen beantwoorden is heus niet altijd fijn. Maar het is het wel waard, dat kan ik beloven.
Ook: volg Daniel Sloss op twitter en Instagram, want hij is gewoon hilarisch. Én kijk naar zijn shows op Netflix.
