Visumkwestie (2)

Nu de juridische kwestie is afgerond. Tijd voor de mediakwestie.

In dit land is er een recht op de vrije meningsuiting. En we leven in de 21ste eeuw. Dus het gegeven dat sociale media en nieuwsmedia een rol spelen is een feit.

Ik wil niet ouderwets klinken. Maar ik ben iemand die goed fatsoen belangrijk vind. En hetgeen de NV-A campagne doet, gaat dat boekje ver te buiten. Ik ga hieronder mijn belangrijkste argumenten formuleren.

De NV-A campagne kiest ervoor om dit hele gegeven als een keuze te presenteren. We kiezen voor vluchtelingen of we kiezen er niet voor. Maar daar gaan ze hun boekje te buiten. Zoals uit mijn vorige blogpost bleek zijn de wetten wat ze zijn. En hoewel de uitvoerende macht beroepsmogelijkheden heeft, op dit moment hebben zij deze wetten te respecteren. Dus nee, er is geen keuze. #iksteuntheo is niet meer dan een leuze van mensen die de scheiding der machten niet respecteren en op die manier de democratie in gevaar brengen. Het ondermijnen van onze rechtstaat leidt niet tot oplossingen. Alleen tot onvoorstelbare problemen.

Daarnaast stoor ik mij enorm aan de ontelbare haatdragende, racistische en mensonterende reacties op sociale en andere media. Mensen die letterlijk schrijven dat ze hopen dat er een bom valt op het huis van het gezin in Allepo. Want, volgens hen, is het probleem dan opgelost.

Dit druist in, tegen elk wereldbeeld dat ik voor mogelijk acht. Ik begrijp absoluut dat België de vluchtelingenproblematiek niet alleen kan oplossen. Maar op dit moment lossen we helemaal niks op. Ik begrijp alleen niet, hoe iemand, die geboren is op dezelfde planeet als ik, een ander mensenleven meer of minder waarde kan geven.

Ik ben er 100% zeker van dat ik er niet voor gekozen heb, om in een conflict vrije zone geboren te worden. Ik ben er ook 100% zeker van dat het gezin uit Allepo niet gekozen heeft om in een land in oorlog geboren te worden. En toch. Veel Belgen vinden blijkbaar dat deze mensen niet het recht hebben om te leven in een omgeving waar oorlog niet nabij is.

Maar dat argument buiten beschouwing gelaten. Daarnaast stemmen wij allen Belgen (of toch voldoende zodat ze een regering kunnen vormen en een meerderheid in het parlement). Voor regeringspartijen die ervoor zorgen dat de helft van alle wapens in het Midden-Oosten geproduceerd worden in België.

Daarnaast kan ik u vertellen. Dat er in België amper vluchtelingen worden opgevangen. België heeft amper 20000 vluchtelingen opgevangen. Dit getal zegt trouwens niets over het aantal erkenningen. We zijn met bijna 11 miljoen Belgen, wat zijn 20000 mensen dan. Bovenal omdat de regering amper geld heeft uitgekeerd aan de gemeenten die de vluchtelingen hebben opgevangen.

Ik zou wensen, dat voor mensen hun steun uitspreken voor iemand. Ze de feiten nakijken. En dan oordelen. Want ja, dit gaat ook over uw toekomst. De ondermijning van onze rechtstaat en de flagrante leugens brengen u in gevaar. Niet vandaag. Maar misschien wel morgen.

Visumkwestie (1)

Ik volg al enkele dagen met aandacht de berichtgeving rond de visumkwestie van het gezin uit Aleppo. En hoe meer de tijd vordert hoe groter mijn ongeloof wordt.

Niet alleen wordt er complete desinformatie verspreid, mensen geloven die ook nog. Ik heb natuurlijk een eigen wereldbeeld en geloof en daarmee vertrek ik om die informatie te bekijken. Helemaal objectief is dat natuurlijk niet. Maar toch ben ik er echt van overtuigd dat Theo Francken en zijn aanhangers het goed mis hebben. Daarom even de volgende bedenkingen.

Er is in ons land (net zoals het in elke goede democratie hoort) een scheiding der machten. Dit wil zeggen dat de macht in ons land opgedeeld is in drie machten.
De eerste macht, is de wetgevende macht. De wetgevende macht, in België uitgevoerd door het parlement (senaat en kamer van volksvertegenwoordigers), kan wetten maken, veranderen en/of afschaffen. Zij controleert ook de uitvoerende macht.
De tweede macht, is de uitvoerende macht. In België wordt deze uitgevoerd door de ministers en de staatssecretarissen. Zij zetten de wetten om in beleid, de bestaande wetten worden uitgevoerd.
De derde macht, is de rechterlijke macht. Deze doet uitspraak indien er een onenigheid is. Deze uitspraken worden gedaan door de hoven en rechtbanken, elk met hun eigen verantwoordelijkheid en beroepsprocedures. Ze controleren daarnaast ook de wettelijke daden van de uitvoerende macht.

Eigenlijk is de scheiding der machten een best mooi systeem. Want als iemand iets onwettig doet dan is er een duidelijk systeem. Er is een wet, als Belg ben je geacht die te kennen en te respecteren. Als je dit niet doet, weet je wat de gevolgen hiervan zijn. Dan kom je voor de desbetreffende rechtbank en kan je veroordeeld worden. Deze onafhankelijkheid van de machten maakt dat je beschermd bent als burger. Want ook de uitvoerende en wetgevende macht kunnen veroordeeld worden voor het niet respecteren van de wet. Omdat ook de uitvoerende en wetgevende macht zich aan de regels hebben te houden. En dat is wat er hier in het vonnis is gebeurd.

Daarnaast wil dit ook zeggen dat de wetgevende macht het vrij staat om wetten aan te passen. Als die wetten de democratische toets van de grondwet doorstaan (voor sommige wetten gebeurt dit op het niveau van de Raad van State, voor sommigen voor het Grondwettelijk hof).

DUS. Op dit moment zijn er verschillende rechterlijke uitspraken die meneer Theo Francken dwingen tot het verlenen van een humanitair visum aan het gezin uit Aleppo. Nu het is zo, dat je het recht hebt om in beroep te gaan tegen een uitspraak van een rechtbank. Maar, van zodra je de laatste beroepsprocedure hebt ingezet (namelijk, een toetsing voor de Raad van State/het Grondwettelijk Hof) ben je gehouden aan de wet. En deze is hierin zeer duidelijk.

De Raad van State/het Grondwettelijk hof zullen zich buigen over de zaak, maar niet over de inhoud. Zij kijken enkel of het proces correct is gevoerd en of de rechterlijke macht geen fouten heeft gemaakt. Indien zij zouden oordelen dat er fouten zijn gemaakt, dan moet het proces opnieuw gevoerd worden. Dit oordeel heeft echter geen opschortende voorwaarde. Dit wil dus zeggen dat het laatste vonnis moet uitgevoerd worden, in afwachting van de uitspraak.

Concreet: meneer Francken heeft twee keuzes. Ofwel biedt hij het humanitair visum aan aan het gezin uit Aleppo, ofwel betaalt hij de dwangsom van duizend euro per gezinslid aan het gezin uit Aleppo. Elke andere actie die hij onderneemt is onwettig.

Meneer Francken staat sowieso heel erg ver van mijn persoonlijk ideaal. Maar als er één ding is, waar ik denk dat dat alle Belgen belang bij hebben, dan is het dat ministers en staatssecretarissen in de eerste plaats de wet respecteren.

Daarnaast is het zo, dat de meerderheid in het parlement het recht heeft om de wet te veranderen. Dus indien de N-VA echt van oordeel is dat de wet fout in elkaar zit, dan hebben ze werk voor de boeg. Maar hoewel de kwestie al maanden aansleept, is er op dat vlak geen enkel wetgevend initiatief genomen vanuit de N-VA fractie.

En dan rest er maar één conclusie. De N-VA heeft de wet niet aan zijn kant. Noch kunnen zij deze veranderen (aangezien ze hier geen meerderheid voor zullen vinden).

Wat de N-VA wel doet is mediatiek gezien goedkoop scoren. Want veel Belgen zijn oh zo bang van die vluchtelingen in grote getalen die ons land helemaal kapot zullen maken.

Wordt vervolgd....

De kiezer heeft altijd gelijk.

Ik had vannacht mijn wekker om vijf uur gezet. Het is een understatement als ik zeg dat mijn vroege ochtend niet bepaald aangenaam was. Wat ik vreesde is uitgekomen, Donald Trump is de nieuwe president van de Verenigde Staten van Amerika. Ik ben daar niet blij mee, en scrollend door de sociale media, kranten, ... kan ik alleen maar tot de vaststelling komen dat ik niet de enige ben.

Er is wel één gegeven waar ik mij pertinent aan stoor. Om de drie berichten lees ik iets over de vermeende (ontbrekende) intelligentie van de Amerikaanse kiezer. Het ongeloof over hoe dit mogelijk is.

Wel, laat me jullie één ding vertellen: de kiezer heeft altijd gelijk. Amerika is een democratisch land, met een stemrecht. Dat wil zeggen dat elke burger het recht heeft om te stemmen op de kandidaat van zijn/haar voorkeur. In dit geval wil dit gewoon zeggen dat de meerderheid van de Amerikanen die naar de stembus trokken, gekozen hebben voor Trump, omdat zij er echt van overtuigd zijn dat hij de beste man voor de job is.

Nu stemrecht, kan je niet vergelijken met stemplicht bij ons. Stemrecht wil zeggen dat een groot deel van de Amerikaanse bevolking niet gestemd heeft (iets minder dan de helft) tegenover meer dan 90% bij ons. Naar de reden daarvan kan onderzoek gebeuren. Enkele zaken die in mij opkomen: mensen vonden geen van beide kandidaten geschikt, mensen interesseren zich niet in politiek, de drempel om te gaan stemmen is te hoog (in Amerika moet je je in de meeste staten vooraf registreren).

Maar ik denk wat we vooral moeten leren, is dat deze verkiezing in Amerika een duidelijke trend weergeeft na de Brexit. Het volk is ontevreden. Er heerst groot ongenoegen. En mensen uiten dat. En we kunnen onszelf hier in België op de borst kloppen en zeggen dat zoiets hier niet zal gebeuren, wel ik durf mijn hand daar momenteel niet voor in het vuur steken, en ook in 2018 en 2019 zal ik dat niet doen.

Maar deze verkiezing biedt ook hoop. Hoop dat de politiek zal leren om te luisteren naar de mensen. Om beslissingen te nemen die alle mensen zoveel mogelijk tevreden stellen. En om aan educatie te doen. Begrijpen waarom bepaalde beslissingen genomen worden doet soms al heel veel.

Maar om dat te doen, moet je mensen willen verbinden in plaats van polariseren. En moet je verdorie goed beseffen, dat ook al heeft een groot deel van de bevolking niet op je gestemd, dat je ook hun president/minister/schepen/volksvertegenwoordiger bent.

Point of no return.

Ik sta op een keerpunt. Ik denk te vaak aan anderen in plaats van mezelf. Ik ben soms zo begaan met anderen, hoe zij zich voelen, wat er gebeurt in hun leven. Dat ik mezelf compleet vergeet.

Ik ben hoogsensitief. Voila, het woord is eruit. En dat heeft veel betekenissen. Ik ben gevoelig voor allerlei indrukken. Daar komt het op neer. Geluiden, geuren, smaken, emoties, ... Heel veel zaken komen vrij tot zeer ongefilterd binnen bij mij.

Als ik in bed lig en er drupt een kraan, dan is het onmogelijk om te slapen. Ik ben een slechte ontbijter, maar probeer maar eens te ontbijten als je iedereen zijn cornflakes hoort kraken alsof ze in je eigen mond zitten. Een parfumwinkel maakt me misselijk. Grote ruimtes vol met mensen en gebeurtenissen waar ik zelf geen controle heb, maken me vaak zenuwachtig (denk aan luchthavens, grote festivals, grote treinstations, ...) Als er ergens heel veel lawaai of chaos is, word ik ook heel luid en chaotisch.

Maar het heeft ook voordelen. In een groep voel ik vaak haarfijn de emoties van anderen aan. Als de sfeer niet goed zit, als er spanningen zijn, ik pik dat enorm snel op (en ga het vaak uitvergroten). Als de sfeer enorm goed zit, dan vergroot ik ook dat gevoel en voelen anderen zich op hun beurt ook beter.

Het is echter wel een leerproces. Want ik pik negatieve emoties of spanning heel snel op. Maar ik herken het niet altijd zo snel. Meestal ga ik dat soort emoties kopiëren, ook al zijn ze niet van mij. En resulteert dat in het feit dat ik me zelf niet goed voel, terwijl er eigenlijk niet echt een reden toe is. Objectief gezien dan. Ik kan mezelf slecht voelen, omwille van het feit dat iemand anders het moeilijk heeft.

En dat is echt vervelend. Want als ik naar mijn eigen leven kijk. Het kan natuurlijk altijd beter, maar dan lopen de zaken de laatste tijd best wel goed. En toch voel ik me niet altijd zo. Want niet alleen kopieer ik die emoties van anderen. Ik geraak ze ook moeilijk kwijt. Het is een gevoel zonder oorzaak en ik kan geen probleem oplossen dat niet van mij is.

Dus ik probeer filters in te stellen voor mezelf en afstand te nemen van problemen die niet van mij zijn. Ook al druist dat verschrikkelijk in tegen mijn natuur. Want pijn of verdriet oppikken bij iemand anders, en er dan niks mee doen. Dat maakt dat ik mezelf wel eens een slecht mens voel.

Maar om dat te counteren hou ik mezelf voor dat mensen die me kennen, weten dat ik er altijd ben. En dat mijn filter niet meedogenloos is. Familie, vrienden, ik draag hen heel hoog in het vaandel. Ik ben er echt voor hen. Of probeer dat toch te zijn.

Maar ik probeer ook aan mezelf te denken. Want hoogsensitief zijn heeft me wel één ding geleerd. Als je veel voelt heb je weinig nodig.

We staan er allemaal samen voor.

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Iedereen zijn beeld van de werkelijkheid is anders. Iedereen beleeft de wereld vanuit zijn eigen ik. Maar ergens, zijn we allemaal hetzelfde.

We zijn verschrikkelijk kleine radartjes in een enorm netwerk. We kunnen onszelf amper onderschatten. Hoewel, we overschatten onszelf continue. We stellen onze eigen wereld als middelpunt, waar alles om draait.

Maar zo werkt het niet. Want wij zijn niet het middelpunt, noch is onze generatie dat, zelfs vijf generaties tesamen kunnen geen middelpunt genoemd worden.

Wij zijn een verschrikkelijk klein deel van de wereld. Een nog kleiner deel van het universum. En een verwaarloosbaar klein deel van de tijd.

Wil dat zeggen dat we alles overboord moeten gooien? Nee, net niet. We moeten net laten zien wat onze prioteiten zijn. Want in dat belachelijk kleine deel van de tijd die we hebben, wel, dan spendeer ik die tijd liever overwegend positief.

En vooral. Oh vooral maak ik enkel keuzes die die kleine radartjes na mij niet negatief beïnvloeden. De keuzes die we vandaag maken, beïnvloeden de toekomst. En meer dan we voor ogen houden.

Want de toekomst, dat zijn wij. En onze kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, ... Dat zijn mannen en vrouwen, die niet vandaag, maar morgen leven. En waarvan ik hoop, dat ze net als ons de kans krijgen, om hun leven te leiden.