Soms vergeet je ze. De mensen in je leven die belangrijk zijn. De mensen waarvan je dacht dat ze er altijd zouden zijn. En soms kom je ze onverwacht weer tegen of moet je plots weer aan hen denken.
Ik beschouw mijn vriendschap of liefde voor mensen niet als vergankelijk. Ik ga geen vriendschap aan om er na een tijdje weer mee op te houden. Maar hoe komt het dan, dat al die vrienden die je ooit hebt gehad, er nu niet meer zijn. Sommige vriendschappen, die je toch altijd erg belangrijk hebt gevonden houden gewoon op te bestaan als je een nieuwe richting uit gaat. Anderen blijven dan wel weer duren, hoewel je het soms niet verwacht. En sommige mensen, waarvan je dacht dat ze je vrienden waren, blijken dat toch echt wel niet te zijn.
Maar wat me het meest raakt is dat sommige vriendschappen, hoe ver je ook woont van elkaar, hoe weinig je mekaar ook ziet, hoe je soms weken niets van elkaar hoort, blijven bestaan. Hoe je het oneens kan zijn met elkaar, hoe je het triest vindt dat je vrienden bepaalde beslissingen nemen. En toch blijf je hen graag zien en mogen ze altijd aankloppen als het misgaat, en nee, dan zeg je niet 'zie je wel'. In mijn ogen heeft vriendschap niks, maar dan ook niks te maken met hoe lang je elkaar kent, of je alles van elkaar weet, maar enkel en alleen dat je er bent voor de ander en dat je alles wat je wil zeggen, kan zeggen tegen elkaar. Ook al doet dat soms een beetje pijn. En dat je fouten mag maken en dat je vrienden de eerste zijn om je daar op te wijzen.
Voor de liefhebbers, een liedje dat vriendschap snapt:
http://www.youtube.com/watch?v=6uB4lT5CblA
donderdag 14 oktober 2010
dinsdag 12 oktober 2010
Blijf het gedenken. Vergeet het nooit.
Vandaag was het weer zover. Soms neem ik een boek vast, begin ik erin te lezen en leg ik het pas weg als het uit is. Ik moet het boek dan gewoon kunnen uitlezen. En vaak blijf ik er dan nog dagen, soms weken mee bezig en lees ik het heel erg snel opnieuw. Vaak ook omdat ik dan weer zo snel gelezen heb, dat ik onbewust hier en daar stukken oversla. En het rendeert ook beter, want ik koop wel eens boeken en om die dan maar één of twee keer te lezen, vind ik ook zonde...
Maar goed, het boek in kwestie is 'Haar naam was Sarah' van Tatiana de Rosnay. En het is een pareltje. Ongelooflijk mooi boek, maar ook zo pijnlijk om te lezen. Niet geschikt voor gevoelige zielen die erg aangegrepen worden. (Eigenlijk dus ook niet geschikt voor mijzelf). Het gaat over een Amerikaanse journaliste die al jaren in Parijs woont en een artikel moet schrijven over een grote razzia die tijdens WOII plaatsvond in Parijs. Duizenden kinderen en hun ouders worden opgepakt en een aantal dagen opgesloten in een sportstadium waarna ze allen naar Auschwitz werden afgevoerd. Slechts enkelen keren terug. Ook Sarah en haar ouders worden opgepakt, maar net voor haar vertrek sluit Sarah haar kleine broertje op in de kast, omdat ze ervan overtuigd is dat ze snel genoeg kan terugkeren en hij zo de verschrikkelijke gebeurtenissen niet moet ondergaan. Het verhaal wordt verteld in twee verhaallijnen, zowel het verhaal van Sarah als van Julia. Later smelt dit samen als Julia ontdekt dat haar schoonfamilie een cruciale rol heeft gespeeld in het leven van Sarah.
Het boek is er eentje om te lezen, echt waar. En niet enkel omdat het verhaal mooi is of goed geschreven. De oorlog en de verschrikkingen die toen gebeurd zijn, is iets dat me aangrijpt. Wij zijn de laatste generatie die deze verhalen nog hoort van mensen die het hebben meegemaakt, onze (over)grootouders, wij kunnen ons er in zekere zin iets bij voorstellen, maar dan nog slechts in beperkte mate. Iedereen die na ons komt, kan zich enkel een beeld vormen van deze verschrikkingen door dit soort boeken te lezen. En door écht te beseffen dat dit een heel erg zwarte pagina is in onze geschiedenis. Een pagina die niet mag vergeten worden, in tegendeel, die men moet blijven gedenken en herinneren. Al was het maar om het heden en de toekomst. Want ook de dag van vandaag zijn er Sarah's die zulke dingen meemaken.
Zakhor. Al Tichkah.
Maar goed, het boek in kwestie is 'Haar naam was Sarah' van Tatiana de Rosnay. En het is een pareltje. Ongelooflijk mooi boek, maar ook zo pijnlijk om te lezen. Niet geschikt voor gevoelige zielen die erg aangegrepen worden. (Eigenlijk dus ook niet geschikt voor mijzelf). Het gaat over een Amerikaanse journaliste die al jaren in Parijs woont en een artikel moet schrijven over een grote razzia die tijdens WOII plaatsvond in Parijs. Duizenden kinderen en hun ouders worden opgepakt en een aantal dagen opgesloten in een sportstadium waarna ze allen naar Auschwitz werden afgevoerd. Slechts enkelen keren terug. Ook Sarah en haar ouders worden opgepakt, maar net voor haar vertrek sluit Sarah haar kleine broertje op in de kast, omdat ze ervan overtuigd is dat ze snel genoeg kan terugkeren en hij zo de verschrikkelijke gebeurtenissen niet moet ondergaan. Het verhaal wordt verteld in twee verhaallijnen, zowel het verhaal van Sarah als van Julia. Later smelt dit samen als Julia ontdekt dat haar schoonfamilie een cruciale rol heeft gespeeld in het leven van Sarah.
Het boek is er eentje om te lezen, echt waar. En niet enkel omdat het verhaal mooi is of goed geschreven. De oorlog en de verschrikkingen die toen gebeurd zijn, is iets dat me aangrijpt. Wij zijn de laatste generatie die deze verhalen nog hoort van mensen die het hebben meegemaakt, onze (over)grootouders, wij kunnen ons er in zekere zin iets bij voorstellen, maar dan nog slechts in beperkte mate. Iedereen die na ons komt, kan zich enkel een beeld vormen van deze verschrikkingen door dit soort boeken te lezen. En door écht te beseffen dat dit een heel erg zwarte pagina is in onze geschiedenis. Een pagina die niet mag vergeten worden, in tegendeel, die men moet blijven gedenken en herinneren. Al was het maar om het heden en de toekomst. Want ook de dag van vandaag zijn er Sarah's die zulke dingen meemaken.
Zakhor. Al Tichkah.
maandag 11 oktober 2010
"We zijn gedoemd om tot een akkoord te komen"
Bij het lezen van deze zin gaan al mijn haren recht omhoog staan. (Mensen die mijn haar een beetje kennen weten dat dat een geweldige prestatie is). Hoe durf je als politicus in het midden van onderhandelingen (en dan hopen we dat we in het midden zitten, zodat we het nieuwe jaar kunnen starten met een regering) zulke uitspraken doen.
Dit verwoordt de ultieme wens van de partij van onze vriend De Wever perfect. Eigenlijk hebben zij geen bal aan een akkoord. Hoe langer het duurt hoe beter. Als je het spel slim speelt tenminste. Zolang het lijkt dat de rest van België het probleem vormt worden zij populairder. Want als die probleempjes zoals BHV en consorten waarmee ons land kampt opgelost zijn, zal het overgrote deel van die 30% Vlamingen zijn stem weer netjes aan een andere partij geven. Of vergis ik me? Zijn er nog Vlamingen die geen splitsing van ons België willen?
Om dan nog maar te zwijgen van alle andere problemen die nu maar op de lange baan geschoven worden. Wat met onze mooie millennium doelstellingen die we grandioos aan het mislopen zijn? De werkloosheid? De wachtlijsten in de sociale sector? De problemen in de Belgische gevangenissen? Het sociaal overleg?
Ik vraag mij af wat het plan is.
Dit verwoordt de ultieme wens van de partij van onze vriend De Wever perfect. Eigenlijk hebben zij geen bal aan een akkoord. Hoe langer het duurt hoe beter. Als je het spel slim speelt tenminste. Zolang het lijkt dat de rest van België het probleem vormt worden zij populairder. Want als die probleempjes zoals BHV en consorten waarmee ons land kampt opgelost zijn, zal het overgrote deel van die 30% Vlamingen zijn stem weer netjes aan een andere partij geven. Of vergis ik me? Zijn er nog Vlamingen die geen splitsing van ons België willen?
Om dan nog maar te zwijgen van alle andere problemen die nu maar op de lange baan geschoven worden. Wat met onze mooie millennium doelstellingen die we grandioos aan het mislopen zijn? De werkloosheid? De wachtlijsten in de sociale sector? De problemen in de Belgische gevangenissen? Het sociaal overleg?
Ik vraag mij af wat het plan is.
zondag 10 oktober 2010
Alleen zijn
Alleen zijn. En dan heb ik het over zoveel vormen van alleen zijn. Alleen iets gaan eten bijvoorbeeld. Vanmiddag gingen we met het gezin iets eten. De reden: we waren nog eens thuis met vier (een rariteit dezer dagen). We gaan gezellig een goei restaurantje binnen in Turnhout City, een paar tafeltjes verder zat een iets oudere vrouw (laat ons zeggen, pakweg 60) alleen aan een tafeltje. Ook mijn eerste reactie was, alleen is toch ook maar alleen. Dadelijk gevolgd door, waarom ook niet. Misschien heeft ook zij geen goesting om op zondag achter de kookpotten te staan en denkt ze, ik ga gezellig iets gaan eten, gazetje derbij... Waarom ook niet?
Of bijvoorbeeld, alleen naar de cinema gaan. Ik moet zeggen, ik beken, ik heb dat nog nooit gedaan. 't Lijkt mij een beetje vreemd. Maar waarom ook niet? Ik ben meestal niet van de rapsten en tegen dat ik doorheb dat een bepaalde film in de cinema is, wordt die vaak alleen nog op dinsdagnamiddag gedraaid (of een gelijkaardige dag waarop ik toch geen tijd heb). Tegen dan heeft ook iedereen die met mij naar de cinema zou willen gaan die film allang gezien... En meestal wacht ik dan tot hij uitkomt op DVD. En waarom eigenlijk. Want met echt goeie films duurt dat meestal eeuwen... Om dan de eerste drie-vier weken vruchteloos naar de videotheek te lopen, want dan is die toch altijd uitgeleend. In elk geval misschien moet ik dat eens doen, alleen naar de cinema gaan. Als er nog eens een echt goeie film uitkomt, dan ga ik dat eens uittesten... Maar dan wel geen al te spannende film, want nadien moet ik dan ook helemaal alleen naar huis fietsen en daar ben ik dan weer geen fan van :-)
Nog ne goeie: alleen gaan winkelen. Dat doe ik dus echt regelmatig. Gaan winkelen met vriendinnen of ons ma is wel leuk, maar alleen vind ik da ook wel eens ok. Waarom? Als je met meer personen gaat winkelen heb je minder tijd om voor jezelf kleren te zoeken (ja diep vanbinnen zijn wij vrouwen een stelletje egoïsten) Daar horen dan ook meerdere stops bij op terrasjes / om iets gaan eten /... die ook langer duren, want voor je 't weet ben je aan 't tetteren en wordt er dus veel minder gewinkeld. Langs den andere kant, met meerdere mensen winkelen is vaak wel beter voor de aangeschafte kledingstukken (sommige vriendinnen zijn echt zalig en zeggen het volgende als je uit een paskot komt 'als ge dat koopt, dan loop ik niet meer met u over straat' of 'my god gij ziet er goed uit'... ) Vooral van die laatste reacties zijn we fan, en ja inderdaad, vaak klopt hun prognose ook :-)
Maar nu serieus. Echt alleen zijn. En dan bedoel ik een avond, een hele dag, misschien zelfs een paar dagen alleen zijn, zonder contact met andere mensen (en ja, dan valt facebooken, smssen, bellen ook onder contact). Soms heb ik dat echt eens nodig. Gewoon een avond voor mezelf, zonder anderen. Zonder gedoe aan mijn hoofd. Rustig, op mijn gemakske in de zetel of in bad, goede muziek op de achtergrond (bij voorkeur een jazzy plaat), eventueel een boek erbij (bij voorkeur een goei spannend boek zoals die van Nicci French).... Na een avond of een dag heb ik het dan meestal wel gehad en begin ik mijn favoriete mensen te stalken... Ik zou zeggen, aan diegenen die het nog niet gedaan, probeer het eens, voor de nodige tips en tricks kan je altijd bij mij terecht.
Of bijvoorbeeld, alleen naar de cinema gaan. Ik moet zeggen, ik beken, ik heb dat nog nooit gedaan. 't Lijkt mij een beetje vreemd. Maar waarom ook niet? Ik ben meestal niet van de rapsten en tegen dat ik doorheb dat een bepaalde film in de cinema is, wordt die vaak alleen nog op dinsdagnamiddag gedraaid (of een gelijkaardige dag waarop ik toch geen tijd heb). Tegen dan heeft ook iedereen die met mij naar de cinema zou willen gaan die film allang gezien... En meestal wacht ik dan tot hij uitkomt op DVD. En waarom eigenlijk. Want met echt goeie films duurt dat meestal eeuwen... Om dan de eerste drie-vier weken vruchteloos naar de videotheek te lopen, want dan is die toch altijd uitgeleend. In elk geval misschien moet ik dat eens doen, alleen naar de cinema gaan. Als er nog eens een echt goeie film uitkomt, dan ga ik dat eens uittesten... Maar dan wel geen al te spannende film, want nadien moet ik dan ook helemaal alleen naar huis fietsen en daar ben ik dan weer geen fan van :-)
Nog ne goeie: alleen gaan winkelen. Dat doe ik dus echt regelmatig. Gaan winkelen met vriendinnen of ons ma is wel leuk, maar alleen vind ik da ook wel eens ok. Waarom? Als je met meer personen gaat winkelen heb je minder tijd om voor jezelf kleren te zoeken (ja diep vanbinnen zijn wij vrouwen een stelletje egoïsten) Daar horen dan ook meerdere stops bij op terrasjes / om iets gaan eten /... die ook langer duren, want voor je 't weet ben je aan 't tetteren en wordt er dus veel minder gewinkeld. Langs den andere kant, met meerdere mensen winkelen is vaak wel beter voor de aangeschafte kledingstukken (sommige vriendinnen zijn echt zalig en zeggen het volgende als je uit een paskot komt 'als ge dat koopt, dan loop ik niet meer met u over straat' of 'my god gij ziet er goed uit'... ) Vooral van die laatste reacties zijn we fan, en ja inderdaad, vaak klopt hun prognose ook :-)
Maar nu serieus. Echt alleen zijn. En dan bedoel ik een avond, een hele dag, misschien zelfs een paar dagen alleen zijn, zonder contact met andere mensen (en ja, dan valt facebooken, smssen, bellen ook onder contact). Soms heb ik dat echt eens nodig. Gewoon een avond voor mezelf, zonder anderen. Zonder gedoe aan mijn hoofd. Rustig, op mijn gemakske in de zetel of in bad, goede muziek op de achtergrond (bij voorkeur een jazzy plaat), eventueel een boek erbij (bij voorkeur een goei spannend boek zoals die van Nicci French).... Na een avond of een dag heb ik het dan meestal wel gehad en begin ik mijn favoriete mensen te stalken... Ik zou zeggen, aan diegenen die het nog niet gedaan, probeer het eens, voor de nodige tips en tricks kan je altijd bij mij terecht.
zaterdag 9 oktober 2010
wilt (d) gij
Wilt gij wild van mij zijn
wilt gij mijn lieve mijn zijn
Wilt gij mij lief hebben
Want lief ik ben wild van u
Soms moet ik zwijgen
en schreeuwen
alles tegelijk
Soms moet ik bellen en
vragen waaraf en waaraan
omdat ik het antwoord nie weet
Soms moet ge mij bijeen rapen
en zeggen 'alles komt goed'
ook al is dat echt niet zo
Soms moet ik geloven
en de pijn laten zijn
soms moet gij mij
gewoon graag zien
donderdag 7 oktober 2010
Elementaire beleefdheid
Ik heb toch een beetje problemen met elementaire beleefdheid (en voor één keer gaat het dan niet over mijn eigen gedrag). De definitie van dat concept wordt blijkbaar vrij aangepast naargelang de situatie.
Neem nu het voorbeeld: hoe behandel je sollicitanten?
Indien je een vacature plaatst, zet je er een uiterste sollicitatie datum bij én vermeld je ook duidelijk wat het profiel is dat je zoekt voor de betrekking. Iemand zoals ik die dan uw vacature leest, zal heel duidelijk merken 'dit is mij op het lijf geschreven' en vervolgens op de juiste manier zijn of haar kandidatuur kenbaar maken.
Maar dan komt er weer een deel van de procedure waar die mogelijke werkgever even een staalje van elementaire beleefdheid kan gebruiken. Enkele voorbeelden van beleefdheid: men kan antwoorden dat men de kandidatuur ontvangen heeft en dat men deze gaat bekijken (desnoods als de uiterste sollicitatiedatum verstreken is), zodat je als sollicitant tenminste weet dat men bezig is met de procedure. En men kan bijvoorbeeld ook na de procedure ook een antwoord sturen naar alle sollicitanten of ze al dan niet weerhouden zijn.
Maar dan, het soort antwoorden dat je ontvangt als je niet weerhouden bent, een greep uit mijn scala aan antwoorden:
- we hebben iemand anders gekozen (mijn persoonlijke favoriet)
- we hebben gekozen voor mensen met een paramedisch diploma
- we hebben gekozen voor kandidaten met meer ervaring
- de vacature is al een maand geleden ingevuld
Maar dit is dus de positieve kant van het verhaal. Deze werkgevers hebben nog een antwoord gestuurd. Er zijn blijkbaar nog altijd werkgevers die een hele bundel documenten verwachten als je solliciteert, die die bundel dan ook volledig ontvangen en dan niet eens de moeite doen om te laten weten dat je niet weerhouden bent of dat ze, in geval van spontaan sollicteren je gegevens goed ontvangen hebben en je al dan niet bent opgenomen in de werfreserve. En als je dan in die brief schrijft dat de sollicitant is opgenomen én dat je hen zal verwittigen indien er vacatures zijn, doe dat dan ook.
Dit is een pleidooi voor werkgevers. Indien je een vavature uitschrijft, wees hier duidelijk in. Vermeld heel duidelijk welk profiel je zoekt, tegen wanneer en voor hoelang. Geef elke sollicitant een degelijk antwoord (en nee, we hebben iemand anders gekozen is dat niet). Het is zo frustrerend om voor elke vacature meer dan een uur de tijd uit te trekken om een degelijke brief te schrijven, om dan geen antwoord te ontvangen of een antwoord dat had kunnen vermijden dat ik de brief zou geschreven hebben (bijvoorbeeld als je toch mensen met een ander diploma zoekt, mensen met ervaring of dat je sollicitatiedatum al verstreken is) En geef alsjeblieft jonge mensen ook een kans. Wij weten ook dat het vervelend is om iemand zonder ervaring in je team op te nemen, wij hebben misschien wat inlooptijd nodig, maar wij moeten ook ergens beginnen. Daarnaast zijn wij nog extra gemotiveerd, staan we open voor nieuwe dingen én komen we boordevol ideeën en goede moed toe om aan deze job te beginnen... Wij willen werken, geef ons alsjeblieft een kans.
Neem nu het voorbeeld: hoe behandel je sollicitanten?
Indien je een vacature plaatst, zet je er een uiterste sollicitatie datum bij én vermeld je ook duidelijk wat het profiel is dat je zoekt voor de betrekking. Iemand zoals ik die dan uw vacature leest, zal heel duidelijk merken 'dit is mij op het lijf geschreven' en vervolgens op de juiste manier zijn of haar kandidatuur kenbaar maken.
Maar dan komt er weer een deel van de procedure waar die mogelijke werkgever even een staalje van elementaire beleefdheid kan gebruiken. Enkele voorbeelden van beleefdheid: men kan antwoorden dat men de kandidatuur ontvangen heeft en dat men deze gaat bekijken (desnoods als de uiterste sollicitatiedatum verstreken is), zodat je als sollicitant tenminste weet dat men bezig is met de procedure. En men kan bijvoorbeeld ook na de procedure ook een antwoord sturen naar alle sollicitanten of ze al dan niet weerhouden zijn.
Maar dan, het soort antwoorden dat je ontvangt als je niet weerhouden bent, een greep uit mijn scala aan antwoorden:
- we hebben iemand anders gekozen (mijn persoonlijke favoriet)
- we hebben gekozen voor mensen met een paramedisch diploma
- we hebben gekozen voor kandidaten met meer ervaring
- de vacature is al een maand geleden ingevuld
Maar dit is dus de positieve kant van het verhaal. Deze werkgevers hebben nog een antwoord gestuurd. Er zijn blijkbaar nog altijd werkgevers die een hele bundel documenten verwachten als je solliciteert, die die bundel dan ook volledig ontvangen en dan niet eens de moeite doen om te laten weten dat je niet weerhouden bent of dat ze, in geval van spontaan sollicteren je gegevens goed ontvangen hebben en je al dan niet bent opgenomen in de werfreserve. En als je dan in die brief schrijft dat de sollicitant is opgenomen én dat je hen zal verwittigen indien er vacatures zijn, doe dat dan ook.
Dit is een pleidooi voor werkgevers. Indien je een vavature uitschrijft, wees hier duidelijk in. Vermeld heel duidelijk welk profiel je zoekt, tegen wanneer en voor hoelang. Geef elke sollicitant een degelijk antwoord (en nee, we hebben iemand anders gekozen is dat niet). Het is zo frustrerend om voor elke vacature meer dan een uur de tijd uit te trekken om een degelijke brief te schrijven, om dan geen antwoord te ontvangen of een antwoord dat had kunnen vermijden dat ik de brief zou geschreven hebben (bijvoorbeeld als je toch mensen met een ander diploma zoekt, mensen met ervaring of dat je sollicitatiedatum al verstreken is) En geef alsjeblieft jonge mensen ook een kans. Wij weten ook dat het vervelend is om iemand zonder ervaring in je team op te nemen, wij hebben misschien wat inlooptijd nodig, maar wij moeten ook ergens beginnen. Daarnaast zijn wij nog extra gemotiveerd, staan we open voor nieuwe dingen én komen we boordevol ideeën en goede moed toe om aan deze job te beginnen... Wij willen werken, geef ons alsjeblieft een kans.
woensdag 6 oktober 2010
Ik en mijn muziek
Heel af en toe krijg je dit gevoel, dat een lied je op het lijf geschreven is, of een bepaalde ervaring of emotie perfect beschrijft. Ik ga jullie dan ook niet onthouden van mijn favoriete stukjes uit deze teksten...
‘k ben ook niet altijd even vrolijk
maar dat ligt echt wel niet aan mij
(Als ze lacht - Yevgueni)
En hij lijkt wel gek
Hij speelt een lied dat wel uren blijft duren
Alsof hij iets mist
Iets of iemand waarvan hij weet dat het nu niet kan zijn
(In deze stad - Yevgueni)
Out across the endless sea
I would die in ecstasy
But I'll be a bag of bones
Driving down the road along
(Don't know why - Norah Jones)
But no I won't go for any of those reasons
To not touch your skin is not why I sing
I can't help myself
I've got to see you again
(I've got to see you again - Norah Jones)
But for now let me say I love you
Later on there'll be time for so much more
(But for now - Jamie Cullum)
I could be brown, I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful, I could be purple
I could be anything you like
(Grace Kelly - Mika)
‘k ben ook niet altijd even vrolijk
maar dat ligt echt wel niet aan mij
(Als ze lacht - Yevgueni)
En hij lijkt wel gek
Hij speelt een lied dat wel uren blijft duren
Alsof hij iets mist
Iets of iemand waarvan hij weet dat het nu niet kan zijn
(In deze stad - Yevgueni)
Out across the endless sea
I would die in ecstasy
But I'll be a bag of bones
Driving down the road along
(Don't know why - Norah Jones)
But no I won't go for any of those reasons
To not touch your skin is not why I sing
I can't help myself
I've got to see you again
(I've got to see you again - Norah Jones)
But for now let me say I love you
Later on there'll be time for so much more
(But for now - Jamie Cullum)
I could be brown, I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful, I could be purple
I could be anything you like
(Grace Kelly - Mika)
dinsdag 5 oktober 2010
Het verdict.
19 dagen geleden stortte mijn wereld zoals ik die kende in. Gedaan met studeren, gedaan met mijn leven in Leuven, ... Het onomkeerbare verdict was gevallen. Niet geslaagd, zei mijn persoonlijk studievoortgangsdossier nadat ik vaak genoeg had doorgeklikt tot ik op de juiste pagina zat.
Die eerste dagen moest er snel actie genomen worden: twee jaar Leuven opruimen (geloof me een Augiasstal is er niets tegen, nu weet ik dat opruimen niet gelijk staat aan rommel in een schuif, kast of doos duwen), het kot poetsen en vervolgens leegmaken... en tussendoor met veel mensen bellen, mailen, facebooken en smssen over de gedane zaken. Over toch in Leuven blijven wonen en daar werk zoeken - over slaapplaatsen die al dan niet uit een matras inclusief ontbijt op bed bestaan - over het lijstje met feestjes waar we toch echt naartoe moeten komen - ...
Maandagochtend 20 september 2010 om 8:00 begon de rest van mijn leven (of het stuk dat men de volwassenheid noemt). Blijkbaar horen daar een aantal rituelen bij.
stap 1: Inschrijving in een werkwinkel of VDAB-kantoor als werkzoekende
stap 2: Opstellen van een CV
stap 3: Helemaal zonder reden bellen naar het kinderbijslagfonds, de RVA, de mutualiteit, ... want blijkbaar hoef je daar helemaal niks te doen zolang je werkloos bent (of werkzoekende om het met een positieve term te zeggen)
stap 4: Solliciteren tot je erbij neervalt.
stap 5: Een job vinden
(Volgens de laatste nieuwe roddels volgen er nog stappen, maar die zijn nog niet zo duidelijk bij mij, al heb ik wel geruchten gehoord over niet-onaardige sommen geld, een auto en andere extralegale voordelen die men verkrijgt indien men werkt)
Nu is het dinsdagavond 5 oktober 2010 en we zijn nog steeds bij stap 4. Het eerste gesprek is geschiedenis, die job zal echter nooit mijn toekomst worden. Maar we blijven optimistisch, zeg nu zelf, na meer dan twintig, al dan niet spontane sollicitatiebrieven, zal er wel een werkgever zijn die (hopelijk snel) inziet dat ik de beste kandidaat voor de job ben.
Maar wat doe je dan in tussentijd? Op die vraag ben ik nog steeds een antwoord aan het zoeken.
Optie 1: het huishouden (ondertussen ben ik een expert geworden in velerlei huishoudelijke taken) Het probleem daarbij is, dat duurt met de beste wil van de hele wereld geen hele dag
Optie 2: overdag naar TV kijken (na drie dagen had ik door dat de dag-tv voor 50% bestaat uit het herhalen van series die 's avonds getoond worden en zelfs voor mij is tweemaal dezelfde aflevering ER na elkaar te veel, de andere 50% bestaan uit koop-tv, herfstbeelden, radio, belspelletjes en meer van dat leuks)
Optie 3: af en toe toch nog eens een bezoekje brengen aan Leuven (het beste plan tot aan optie 4, met dank aan de International Party, Loko's First Sunday en de vele fakbars die Leuven rijk is...) Mogelijke bijwerkingen van deze optie zijn katers, slaaptekort en heimwee als men terug afscheid moet nemen...
Optie 4: een blog schrijven
Zoals u wellicht al ondervonden hebt, maak ik er altijd het beste van en ga ik voor de combinatie van de vier opties, kwestie van toch het gevoel te hebben dat ik iets doe.
Bij deze is het eerste blogbericht een feit. Hopelijk heb ik jullie niet te hard verveeld, moesten jullie het integendeel erg aangenaam gevonden hebben - alle reacties zijn welkom!
Die eerste dagen moest er snel actie genomen worden: twee jaar Leuven opruimen (geloof me een Augiasstal is er niets tegen, nu weet ik dat opruimen niet gelijk staat aan rommel in een schuif, kast of doos duwen), het kot poetsen en vervolgens leegmaken... en tussendoor met veel mensen bellen, mailen, facebooken en smssen over de gedane zaken. Over toch in Leuven blijven wonen en daar werk zoeken - over slaapplaatsen die al dan niet uit een matras inclusief ontbijt op bed bestaan - over het lijstje met feestjes waar we toch echt naartoe moeten komen - ...
Maandagochtend 20 september 2010 om 8:00 begon de rest van mijn leven (of het stuk dat men de volwassenheid noemt). Blijkbaar horen daar een aantal rituelen bij.
stap 1: Inschrijving in een werkwinkel of VDAB-kantoor als werkzoekende
stap 2: Opstellen van een CV
stap 3: Helemaal zonder reden bellen naar het kinderbijslagfonds, de RVA, de mutualiteit, ... want blijkbaar hoef je daar helemaal niks te doen zolang je werkloos bent (of werkzoekende om het met een positieve term te zeggen)
stap 4: Solliciteren tot je erbij neervalt.
stap 5: Een job vinden
(Volgens de laatste nieuwe roddels volgen er nog stappen, maar die zijn nog niet zo duidelijk bij mij, al heb ik wel geruchten gehoord over niet-onaardige sommen geld, een auto en andere extralegale voordelen die men verkrijgt indien men werkt)
Nu is het dinsdagavond 5 oktober 2010 en we zijn nog steeds bij stap 4. Het eerste gesprek is geschiedenis, die job zal echter nooit mijn toekomst worden. Maar we blijven optimistisch, zeg nu zelf, na meer dan twintig, al dan niet spontane sollicitatiebrieven, zal er wel een werkgever zijn die (hopelijk snel) inziet dat ik de beste kandidaat voor de job ben.
Maar wat doe je dan in tussentijd? Op die vraag ben ik nog steeds een antwoord aan het zoeken.
Optie 1: het huishouden (ondertussen ben ik een expert geworden in velerlei huishoudelijke taken) Het probleem daarbij is, dat duurt met de beste wil van de hele wereld geen hele dag
Optie 2: overdag naar TV kijken (na drie dagen had ik door dat de dag-tv voor 50% bestaat uit het herhalen van series die 's avonds getoond worden en zelfs voor mij is tweemaal dezelfde aflevering ER na elkaar te veel, de andere 50% bestaan uit koop-tv, herfstbeelden, radio, belspelletjes en meer van dat leuks)
Optie 3: af en toe toch nog eens een bezoekje brengen aan Leuven (het beste plan tot aan optie 4, met dank aan de International Party, Loko's First Sunday en de vele fakbars die Leuven rijk is...) Mogelijke bijwerkingen van deze optie zijn katers, slaaptekort en heimwee als men terug afscheid moet nemen...
Optie 4: een blog schrijven
Zoals u wellicht al ondervonden hebt, maak ik er altijd het beste van en ga ik voor de combinatie van de vier opties, kwestie van toch het gevoel te hebben dat ik iets doe.
Bij deze is het eerste blogbericht een feit. Hopelijk heb ik jullie niet te hard verveeld, moesten jullie het integendeel erg aangenaam gevonden hebben - alle reacties zijn welkom!
Abonneren op:
Posts (Atom)