dromen

Hoe zie jij je toekomst? Vanmiddag werd die vraag me gesteld op een sollicitatiegesprek. En heel eerlijk, ik wist eigenlijk niet wat ik moest antwoorden. Ik heb iets vaag geantwoord dat ik wel een toffe job wou vinden en op eigen benen staan.

Maar dat is het niet alleen denk ik dan. Ik heb zoveel dromen en verlangens. Ik denk niet dat ik ze ooit allemaal ga kunnen waarmaken. Dus misschien moeten we een onderscheid maken in korte termijn en lange termijn doelstellingen. En zekere dromen en misschien dromen...

Op korte termijn (enkele weken) zou ik graag een boeiende job vinden. Ik geef het toe, receptioniste zijn is niet voor mij weggelegd. Op dit moment is dit 'the job that pays the rent' of in mijn geval 'the job that pays the fuel'. Maar héél veel langer moet het niet duren, want dan ga ik vrij ongelukkig worden denk ik.

Op iets langere termijn (enkele maanden tot een jaar) zou ik inderdaad graag op eigen benen staan. Al is het op een idioot klein studiootje waar vanalles aan mankeert. Niet dat we in het ouderlijk nest niet graag wonen, maar ik voel dat het stilletjesaan tijd wordt om mijn vleugels uit te slaan.

Op de lange termijn wil ik dan ook wel een lief. En misschien zelfs ooit trouwen (al zijn we daar nog niet helemaal van overtuigd, hij zal het alleszinds héél lief moeten vragen). En kinderen ja. Nog zoiets. ik weet dus niet zeker of ik kinderen wil. Als ik zo op bezoek ga bij vriendinnen die kindjes hebben vind ik dat altijd superschattig en tof en gezellig. Voor een halve dag. Maar misschien verandert dat wel eens ik dat lief heb gevonden. Misschien als ik zie dat de man mijn leven het niet zou verprutsen met onze kinderen dat ik dan ook last ga krijgen van die biologische kriebelklok.

Wat dan voor mij nu meer prioritair is dan is een stukje van de wereld zien. We zijn al goed aan het oefenen want volgend weekend wordt het Parijs. En in de zomer zelfs helemaal naar Zuid-Frankrijk. Maar we moeten dit continent ook eens een keertje verlaten. Al die reisverhalen van vrienden die avontuurlijker zijn aangelegd dan ikzelf maken bij mij wel de reiskriebels los. (Al zal het triestige klimaat van België daar ook voor iets tussen zitten).

Wat willen we dan nog? Laat het ons samenvatten.
Ik wil blijven dromen maken, magische mensen ontmoeten op magische plaatsen. Ik wil vooral niet wakker worden op m'n oude dag en denken, wat heb ik mijn hele leven gedaan?

Ik snap er helemaal niets van.

Ik snap er echt helemaal niks van. Echt niet. Maar langs de andere kant, blijkbaar snappen de mensen die het eigenlijk moeten begrijpen, er ook helemaal niks van.

Waar ik het over heb? De gruwelijke politieke impasse waarin ons Belgenlandje zich al enkele maanden bevindt. Ik begin mij echt een beetje te schamen. Ik snap dat ideeën mijlenver uit elkaar kunnen liggen. En ik snap ook dat je niet zomaar akkoorden kan sluiten.

Ik snap daarentegen niets van financieringswetten, grondige staatshervormingen, ... want ik zie het probleem nu eenmaal niet. BHV is een kwestie van grondwet (voor zover ik het begrijp). Natuurlijk kan je 't best ineens goed oplossen doen en alles degelijk hervormen zodat je over dertig jaar niet weer telkens er verkiezingen zijn moet horen op het nieuws 'de burgemeesters van gemeente huppeldepup worden niet aangesteld wegens het versturen van xxx-talige kiesbrieven' of een andere klucht.

Ik snap ook dat als je een hervorming doet dat je voor de zaken die je graag wil, iets moet afgeven. En dat dat met geld te maken heeft. Dat snap ik ook nog. Het gaat dan over veel geld blijkbaar. En ja dat moet goed geregeld worden. En nee, het kan niet de bedoeling zijn van gewoon een som geld aan een landsdeel te geven, zonder dat daarvoor iets in ruil komt of dat er afspraken gemaakt worden.

In elk land heb je regio's die het economisch en financieel gezien beter doen dan andere. In elk land heb je regio's met een hogere werkloosheidsgraad. Maar is het dan niet meer dan normaal dat de regio's die het economisch gezien beter doen een grotere bijdrage in de pot doen. Dat heet solidariteit. Heel simpel principe. We genieten er allemaal van. Ik zal een klein voorbeeldje geven. Je hebt een mechanisme en dat heet solidariteit, je staat elke maand een deel van je loon af hiervoor. En je krijgt daar helemaal niks van terug. Dat heet verzekering. Wat doen ze dan wel. Indien je een medisch probleem hebt en je moet hiervoor naar de dokter. Dan betalen zij het grootste deel van die onkosten terug. Dat heet solidariteit. Waarom? Omdat sommige mensen nu eenmaal nooit ziek worden, dus die betalen ook elke maand hun deel en dat geld wordt gebruikt om de onkosten te betalen van mensen die wel ziek zijn. Nu denk je ok, stel dat ik nu nooit ziek ga worden in heel mijn leven. Dan heb ik héél véél euro's betaald die ik eigenlijk net zo goed zelf had kunnen bijhouden. Maar nu komen we bij het puntje van het paaltje. Je weet niet dat je nooit ziek gaat worden. En dat is nu net het mooie aan solidariteit. Iedereen zorgt voor iedereen. En als jij het nodig hebt, dan wordt er ook voor jou gezorgd.

Iedereen mee met de redenering? Dus, in België heb je regio's die iets minder welvarend zijn en daardoor meer onkosten hebben, dan inkomsten. En er zijn ook regio's die iets meer welvarend zijn en daardoor meer inkomsten hebben. Nu, je brengt al dat geld in een grote pot, genaamd de federale staat. De federale staat keert dat geld uit aan de regio's en die betalen hun onkosten daarvan. Is dat een probleem? Ik denk het niet. Want in het verleden was de welvarende regio die nu Vlaanderen heet helemaal niet zo welvarend. En was de iets minder welvarende regio die nu Wallonië heet een pak welvarender. Maar tijden veranderen. En zoals we nu bezig zijn, kan het ook gemakkelijk nog wel eens terug omkeren. En waar staan we dan als we blijven roepen 'geen geld naar Wallonië'. Ik hoor mevrouw Milquet al van ver 'non' roepen bij een Vlaamse roep om geld en ik kan haar dan geen ongelijk geven.

Nu ik weet ook wel dat er niet in elke regio even propere spelletjes gespeeld worden met dat belastingsgeld. En het kan niet dat je zomaar geld geeft zonder meer. Tegelijk moet er gedacht worden aan initatieven om de regio wel beter te laten renderen. Om de werkloosheid naar beneden te halen. En moet er een controle komen op wat er nu met dat geld gebeurt. Maar zoiets vraagt ook tijd. En intussen bestaat er dus het concept solidariteit. Want uiteindelijk, de echte slachtoffers van de mindere economische situatie zijn echt niet de heren en dames in de Wetstraat. Dat is het volk. En zij hebben er niet voor gekozen dat een bepaalde regio minder welvarend is.