Zoeken in deze blog

woensdag 19 februari 2020

We schieten tekort...

We schieten tekort. Allemaal. Ik werkte maandag langer dan gepland. Dus ik stuurde naar mijn mama dat ik toch niet thuis kwam eten. Ik nam een latere bus naar huis en had nog net genoeg tijd om in Barzoen iets te eten voor de volgende vergadering en die tijd tegelijk nuttig te gebruiken om de to-do's die waren opgestapeld even te behandelen.

Maar dat was buiten Zjef gerekend. Hij sprak me aan omdat één van mijn buurmannen al een paar dagen niet was langsgeweest en ze maakten zich zorgen. Ik wist dat ik heel laat ging thuis zijn, dus ik stuurde een berichtje naar enkele buren om te horen of zij eens konden gaan kloppen. 

Ze deden dat. Maar er ging een licht aan, er stond een venster open. Dus we gingen ervan uit dat de buurman oké was. Hij is wat zonderling.

Vanavond kwam ik thuis en stond de brandweer en een ambulance voor de deur. De buurman werd uit de woning gehaald en naar het ziekenhuis gebracht. 

Ik voel me nu echt schuldig. Ik was niet thuis, had geen tijd, of beter nog, maakte geen extra tijd.

Hoe kan het dat senioren enkele dagen hulpeloos in hun woning verblijven? Dat ogenschijnlijk niemand buiten enkele cafébazen en alerte buren opmerkt dat iemand niet oké is?

We schieten tekort maar blijven doorbomen over allerlei triviale zaken.