Waarom

Waarom lijkt de grote vraag te zijn die iedereen zich stelt.

Alsof een reden iets veranderd aan het uiteindelijke gevolg. Alsof we het dan wel beter kunnen begrijpen. Alsof het antwoord op die vraag zal maken dat we verder kunnen met ons leven.

'Waarom' impliceert ook al dat het een keuze was, dat alles bewust gebeurde. En ik kijk rond en ik vraag me af wat er gebeurde? Wat liep er mis?

En wat nu? Gaan we alles omgooien? Gaan we het helemaal anders doen? Gaan we alles veranderen, opdat het niet meer zou mislopen? Hebben we de kracht én de macht om te voorkomen dat het nog eens misloopt?

Persoonlijk? Ik heb geen idee wat er gebeurde. En ik vraag me ook af of ik het ooit zal weten. Ik denk van niet. Laat staan dat ik ooit een antwoord op de vraag 'waarom' krijg. Als er al een 'waarom' is.

Het enige wat ik weet, is dat er een vliegtuig met honderdvijftig inzittenden tegen de flank van een berg is neergestort. En dat die honderdvijftig inzittenden allemaal zijn omgekomen. En dat alle hondervijftig inzittenden iemands kind, broer, zus, neef, nicht, tante, nonkel, mama, papa, vriend of vriendin waren. Ook Andreas Lubitz, een jongeman net zo oud als ik.

Laat ons alsjeblieft ook dat niet vergeten. Ook hij was geliefd. Ook hij heeft een familie en vrienden die rouwen. En tot vandaag weet niemand wat er precies in dat vliegtuig gebeurde. Laat ons ook dat niet vergeten.