Probeer het eens voor een halve dag. Ik zweer het je, niemand zal het kunnen zonder héél boos te worden of je heel erg eenzaam te voelen. Probeer eens een halve dag te leven, zonder dat je gebruik maakt van verbale communicatie. En nee, gebarentaal is geen optie, want dat kan je niet. Ook alles noteren mag niet, want schrijven heb je ook nooit geleerd. Wij hebben enkel het geluk dat de meesten onder ons hun emoties en gedragingen redelijk goed kunnen controleren, dat zouden we toch geleerd moeten hebben en ze niet controleren, ja, dat is iets dat we ook moeilijk vinden.
Ik werk elke dag met personen met een beperking. Enkelen onder hen kunnen niet praten. En hebben daarbij de verstandelijke vermogens van een kleuter of een lagere school kind. Ze kunnen dus ook niet schrijven of lezen en kennen geen gebarentaal. Maar ze moeten wel door elke dag heen. En wij zijn er om hen daarbij zo goed en zo kwaad als mogelijk te ondersteunen. Maar makkelijk is het niet. Veel dingen kom je te weten door te doen. En als je iets niet goed doet, dan kom je dat ook wel te weten.
Dat zijn de minder leuke dagen, de dagen waarop ik denk, en wat nu? Hoe moet het nu verder? Ik ben de zoveelste in rij die dezelfde fouten maakt, en over een paar weken ben ook ik weer weg en wordt mijn plaats weer even vrolijk opgevuld door iemand anders.
Sommige mensen denken dan, ja dat is toch normaal, alles verandert toch altijd. Ja inderdaad, voor ons is dat normaal. Maar voor deze mensen zijn wij vaak het belangrijkste onderdeel in hun heel beperkte wereld. Zorgt elke verandering weer voor angst, voor een vertrouwensbreuk. Ongeveer hetzelfde alsof je bij een kind van twee jaar elke paar weken andere ouders zou zetten. En je zet ze dan ook nog het liefste samen met negen andere kinderen die ze totaal niet kennen, maar waar ze wel elke dag mee moeten samen leven.
Kritiek op het systeem klinkt nu wel gemakkelijk, maar het is wel de realiteit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten