Vanavond is weer zo één van die avonden. Waarop ik het lichtje naast mijn bed niet kan uitdoen. Want dan overvalt de angst me.
Ik zit hier wat te tokkelen op mijne ubercoole smartphone. En tegelijk kan ik denken aan honderd andere dingen, speelt er een steengoeie plaat op de achtergrond. Maar hoe kan dat allemaal?
Ik stel mezelf vanavond voor de zoveelste keer de existentiële levensvraag. En het grote probleem is dat ik ook vanavond weer geen antwoord ga vinden. En ik ben er vanavond ook weer vrij zeker van ik het nooit ga vinden.
Hoe komen wij hier? En waar gaan we naartoe? Niemand weet het. Maar ook zoveel mensen lijken zich dat totaal niet af te vragen.
Integendeel. Zoveel mensen zijn enkel bezig met zichzelf en de problemen in hun leven. Zoveel mensen kijken niet verder dan hun neus lang is. En ik weet niet wat me het meest beangstigt. Het feit dat ik me die vragen stel en geen antwoord vind, of het feit dat zoveel mensen zich die vragen niet stellen. Misschien moet ik daar vannacht maar eens van wakker liggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten