Ik heb nooit echt begrepen hoe het zat. En ik denk dat ik het misschien nog altijd niet begrijp. Maar dat hoeft niet meer. Dat besef maakt dat er een enorme last van mijn schouders is gevallen. Ergens tussen het tweede en derde glas rioja voelde ik alles lichter worden.
Graag zien is universeel, niet definieerbaar en tegelijkertijd zo specifiek. Bepaalde soorten graag zien komen echt maar heel zelden voor. Graag zien is loslaten. Om het dan weer terug te vinden. Anders, maar zoveel beter.
Liefde is soms onmogelijk en laat zich niet dwingen. Dat heb ik intussen ook begrepen. Dat je met willen en kunnen nergens komt. En dat het loslaten maakt dat de liefde je weer vindt. En inderdaad, zij moest mij vinden, niet andersom. Ik kan de liefde niet zoeken noch vasthouden of begrijpen. Ze is alles en overal, nergens tegelijk. Ze vervult me van top tot teen om me dan weer genadeloos achter te laten, met een gapende leegte en mooie herinneringen als enige bewijs van wat ooit was.
En toch blijf ik uitkijken naar die liefde. Want ik besef, dat ik moet openstaan voor haar. Want als ik mijn hart gesloten hou en mijn ogen dicht, word ik op een dag wakker en besef ik dat ze mij rakelings passeerde en dat al wat ik moest doen, mijn hand uitsteken was. Dus hier sta ik. Met mijn hand, ogen en hart geopend.
Gelukkig is er vriendschap. Want vriendschap is liefde, maar dan een beetje anders. Vriendschap gaat verder. Door de afstand binnen vriendschap kom je net veel dichter. Het engagement is veel groter. Maar ook het belang. Zonder liefde kan ik leven. want de liefde overkomt me. Maar zonder vriendschap, houd ik het geen seconde uit. Vriendschap is mijn keuze, mijn beslissing, mijn engagement. En je kan maar hopen iemand tegen te komen die dezelfde keuze maakt, dezelfde beslissing neemt en hetzelfde engagement wil aangaan. Want als je dat één keer gevonden hebt, dan is alles mogelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten