Vrijdagavond 13 november was ik, zoals het behoort na een stevige werkweek, in slaap gevallen op de zetel. Toen ik mijn bed opzocht, flikkerde mijn GSM en verscheen er een 'breaking news' melding op mijn scherm: '18 doden bij aanslag in Parijs'. Ik was echter zo moe, dat ik het bericht negeerde en in een bodemloze slaap viel. Zaterdagochtend was er de keiharde realiteit. Tientallen mensen lieten het leven bij verschillende aanslagen, honderden anderen raakten gewond. En de Westerse wereld staat in rep en roer.
De wereld verandert massaal zijn profielfoto in de Franse driekleur, ook ik. En dan meteen de vraag in mijn achterhoofd, wanneer moet ik die profielfoto nu terug veranderen? Als de daders zijn gevat, als terreur uit de wereld is, als de slachtoffers hersteld zijn of als de families die iemand verloren hun intense verdriet te boven komen? En volgende keer gebeurt er misschien een aanslag in hartje Brussel of Berlijn? Verander ik hem dan weer? Waarschijnlijk wel. Want ik heb het gevoel dat ik iets moet doen. Om mijn solidariteit te tonen. Later las ik dan over de verschillende andere menselijke drama's in de wereld, waar de media niet eens over berichtte. En wilde ik die profielfoto weer veranderen. Ik deed het niet. Want ook ik ben maar een mens. Ik kan het gewicht van de wereld niet alleen dragen.
En het leven trekt zich ongenadig opnieuw op gang. Maar bij elk nieuw bericht krijg ik de neiging om weer in mijn bed te kruipen en de dekens over mijn hoofd te trekken. Ik vraag mij echt af hoe het we gekomen zijn op dit punt. Waar is dit misgelopen? Wat hadden we anders kunnen doen? En ik schrijf we, want elke mens heeft op een bepaalde manier een aandeel in dit drama. Door een stem uit te brengen tijdens verkiezingen, door klant te zijn bij een bank die betrokken is in wapenhandel, door iemand te veroordelen op basis van zijn cultuur, ... En dan voel ik me schuldig, want ook ik ben klant van zo'n bank. In dat laatste hoop ik verandering te kunnen brengen: op de website van Bankwijzer kan je kijken hoe je bank scoort op vlak van acht relevante maatschappelijke thema's. Druppels op de hete plaat, maar wat kan ik anders?
En dan, de toekomst. Wat gebeurt er nu? Ik vraag me zelfs niet meer af of er zoiets bij ons zal gebeuren, maar eerder wanneer. Naar mijn gevoel is de situatie totaal ontspoord. Er heerst totale willekeur (of zo lijkt het toch). En ergens beangstigt me dat enorm. Ga ik nu mijn levensstijl veranderen? Ik wil zo graag volmondig nee antwoorden, maar ergens lukt me dat niet. Maandagavond zat ik in de auto op weg naar de wekelijkse avondles. En voelde ik me inderdaad wat bang zo op weg naar Antwerpen, want dat is wel een grote stad. Met vele doelwitten voor mensen die angst en terreur willen zaaien. En wat als ik, of iemand van mijn familie of vrienden zich de volgende keer op de verkeerde plek op het verkeerd moment bevindt? Wat doe ik dan? En echt beschermd voel ik me niet door de militairen die zwaarbewapend rondwandelen door de stad. Integendeel, het voedt mijn angst nog meer.
Zaterdagavond ging ik dan naar een cabaret. 'Dag Rex', van Koen Cools & Dagmar Feyen trio. En die avond bezorgde me meermaals kippenvel, maar vooral de opening. Ik wil jullie dit stukje uit de pen van Koen Cools niet onthouden.
't is vreemd om op een dag als deze vrolijkheid te tonen
de lichtstad staat een tweede keer dit jaar in vuur en vlam
met noodtoestanden - perimeters - bussen - folie - chaos
het leven op een plek die bruist ligt plotseling weer lam
en toch is er maar één recept om dit het hoofd te bieden
't is oud - solide - logisch - 't is niet hip en ook niet stoer
het is gewoon noodzakelijk - het is van alle tijden
het dient de hele wereld: l'amour
Geen opmerkingen:
Een reactie posten