De kiezer heeft altijd gelijk.

Ik had vannacht mijn wekker om vijf uur gezet. Het is een understatement als ik zeg dat mijn vroege ochtend niet bepaald aangenaam was. Wat ik vreesde is uitgekomen, Donald Trump is de nieuwe president van de Verenigde Staten van Amerika. Ik ben daar niet blij mee, en scrollend door de sociale media, kranten, ... kan ik alleen maar tot de vaststelling komen dat ik niet de enige ben.

Er is wel één gegeven waar ik mij pertinent aan stoor. Om de drie berichten lees ik iets over de vermeende (ontbrekende) intelligentie van de Amerikaanse kiezer. Het ongeloof over hoe dit mogelijk is.

Wel, laat me jullie één ding vertellen: de kiezer heeft altijd gelijk. Amerika is een democratisch land, met een stemrecht. Dat wil zeggen dat elke burger het recht heeft om te stemmen op de kandidaat van zijn/haar voorkeur. In dit geval wil dit gewoon zeggen dat de meerderheid van de Amerikanen die naar de stembus trokken, gekozen hebben voor Trump, omdat zij er echt van overtuigd zijn dat hij de beste man voor de job is.

Nu stemrecht, kan je niet vergelijken met stemplicht bij ons. Stemrecht wil zeggen dat een groot deel van de Amerikaanse bevolking niet gestemd heeft (iets minder dan de helft) tegenover meer dan 90% bij ons. Naar de reden daarvan kan onderzoek gebeuren. Enkele zaken die in mij opkomen: mensen vonden geen van beide kandidaten geschikt, mensen interesseren zich niet in politiek, de drempel om te gaan stemmen is te hoog (in Amerika moet je je in de meeste staten vooraf registreren).

Maar ik denk wat we vooral moeten leren, is dat deze verkiezing in Amerika een duidelijke trend weergeeft na de Brexit. Het volk is ontevreden. Er heerst groot ongenoegen. En mensen uiten dat. En we kunnen onszelf hier in België op de borst kloppen en zeggen dat zoiets hier niet zal gebeuren, wel ik durf mijn hand daar momenteel niet voor in het vuur steken, en ook in 2018 en 2019 zal ik dat niet doen.

Maar deze verkiezing biedt ook hoop. Hoop dat de politiek zal leren om te luisteren naar de mensen. Om beslissingen te nemen die alle mensen zoveel mogelijk tevreden stellen. En om aan educatie te doen. Begrijpen waarom bepaalde beslissingen genomen worden doet soms al heel veel.

Maar om dat te doen, moet je mensen willen verbinden in plaats van polariseren. En moet je verdorie goed beseffen, dat ook al heeft een groot deel van de bevolking niet op je gestemd, dat je ook hun president/minister/schepen/volksvertegenwoordiger bent.