De schaamte voorbij

Ik heb er heel lang over nagedacht. Of ik deze blog zou publiceren enerzijds. En over de inhoud anderzijds. Maar het zijn de basisbeginselen waarin ik de dag van vandaag nog steeds in geloof, die mij hebben overhaald.

Ik weet dat dit blogbericht deining zal veroorzaken. Mensen zullen mij anders bekijken. Er zijn mensen die mij niet zullen geloven. En er zijn mensen die mij een aandachtszoeker zullen noemen.

Maar geen van bovenstaande beweringen omvatten mijn motief. Ik heb slechts één motief. En dat is de waarheid.

Slachtoffers moeten hier oneindig lang op wachten. En in al die tijd staan zij alleen met hun verhaal. En in die tijd kunnen er vreselijke dingen gebeuren. En ik wil dat een halt toe roepen. Want een slachtoffer verdient één ding, een stem.

Ik werd, ondertussen 8 maand en 9 dagen geleden (op 23 juni 2016), slachtoffer van geweld. Meer bepaald, juridisch gesproken, slachtoffer van slagen en verwondingen met verzwarende omstandigheden dat de persoon die geweld op mij pleegde mijn ex-partner was én dat deze slagen en verwondingen een werkonbekwaamheid van meer dan 4 maanden veroorzaakte.

Nu, als slachtoffer voelde ik mij in sé niet slecht behandeld. Op het moment van de feiten belde ik de hulpdiensten. Zij zorgden ervoor dat ik netjes in het ziekenhuis terecht kwam en ik de nodige eerste zorgen ontving.

Ik werd per ambulance vervoerd, meermaals verhoord door de politie en enkele dagen opgenomen in het ziekenhuis om mijn medische letsels te verzorgen.Maar dat is echt nog maar het begin. Ik schaamde mij dood.

Want niemand wil het meisje zijn dat zo hard een duw krijgt. Dat ze niet alleen haar pols (zeer complex) breekt. Maar tijdens diezelfde val ook een nekletsel oploopt. Een nekletsel dat meer dan acht maanden later nog steeds voor werkonbekwaamheid zorgt. En pijn. Zoveel pijn dat ze op dit moment niet gelooft in een volledig herstel.

Niemand wil het meisje zijn, dat terug gaat samenwonen met haar ex-lief, omdat hij nergens anders terecht kan. En hij u echt nodig heeft. Want komaan, anders laat ge hem wel op straat staan.

En dat meisje neemt hem terug in huis. Ook al zegt haar intuïtie dat ze het eigenlijk beter niet doet. Maar ze heeft niet geleerd om nee tegen hem te zeggen. Dus midden in de nacht, staat hij met zijn spullen voor de deur.

En dan begint het spel opnieuw. Elke dag vecht ze tegen haar eigen intuïtie. Elke dag na de zoveelste discussie vraagt ze zichzelf af, waarom ze niet gewoon "nee" zegt. Maar de relatie is te ver gevorderd, net als het misbruik. Nee zeggen, heeft hij omgebuigd in verliezen. In pijn lijden. Hij is het slachtoffer. Hij degene die verliest.

Tot het niet verder kan. Tot ze beseft dat haar grens echt wel overschreden is. En dan staat ze recht en buigt ze niet meer. Met alle gevolgen van dien.

Tijdens de zoveelste ruzie delf ik fysiek het onderspit. Ik word met geweld weggeduwd. De gevolgen zijn niet min. Een verplaatste polsbreuk die 's nachts moet gestabiliseerd worden en de dag nadien in het OK verder wordt behandeld. Twee dagen later, mag ik het ziekenhuis eindelijk verlaten. Op mijn 29ste verjaardag. Een dag die ik me liever niet herinner.

Dat is het begin van een pijnlijke revalidatie. De eerste twee weken kan ik niets. Noodgedwongen trek ik opnieuw in bij mijn ouders. Ik heb hulp nodig bij alles. Mezelf aankleden, wassen, toiletbezoek, maaltijden,...

Na een tweetal weken. Als het gipsverband en de hechtingen verwijderd worden, wordt het iets comfortabeler. Er mag terug stromend water over mijn arm, dus ik heb minder hulp nodig. Alhoewel. Nog steeds heb ik hulp nodig tijdens de meest banale activiteiten: aankleden, eten, ... Van zelfstandige huishoudelijke activiteiten is geen sprake.

Enkele weken later, trek ik op vakantie. Ik heb het geluk, dat mijn vrienden en vriendinnen zeer ruimdenkend zijn en onze vakantieplannen aanpassen aan mijn mogelijkheden. Waar nodig assisteren zij mij. Als ik op vakantie mezelf bezeer, word er onmiddellijk actie gekomen en naar een ziekenhuis gereden ter controle. Zonder hen was een vakantie absoluut onmogelijk geweest. Mijn eeuwige dankbaarheid gaat dan ook naar hen uit.

De  grote vakantie loopt ten einde. En ik ondervind nog steeds structurele mobiliteitsproblemen. De specialist schrijft kine voor. Hoewel deze sessies een verbetering qua mobiliteit voortbrengen, is dit zeer moeilijk. Ik heb enorm veel pijn. Er zijn verschillende momenten waarop ik wil opgeven, omdat de behandeling nauwelijks te verdragen is.

Ik blijf deze behandeling, na verloop van tijd bij een meer gespecialiseerde kine verderzetten, hoewel dit extreem veel pijn veroorzaakt. Tijdens deze periode wordt een stadium van "complex regionaal pijnsyndroom" gediagnosticeerd. Een moeilijk woord voor, ge hebt echt belachelijk veel zeer, maar we hebben er niet echt een antwoord voor.. Ik volg de orders van de chirurg. Neem preventief wisselbaden, vitamine C en 'ga in tegen de pijn'.

Zo gezegd zo gedaan. Intussen is mijn rekker op. Ik beland in een depressie. Er is geen ander woord voor. Ik kom nauwelijks nog uit bed. Heel de relatie, de mishandeling, de revalidatie, de pijn,... Het is me allemaal te veel. Ik knap en kan alleen maar toekijken hoeveel moeilijker alles wordt. Ik vind een goede therapeut, bij wie ik nog steeds in behandeling ben.

Maar er blijf het issue van mijn werk. Ik ben nog steeds werkonbekwaam. Hoezeer ik ook graag werk en bezig ben. Het gaat nu niet. Fysiek niet, absoluut niet in de eerste plaats. Maar mentaal ook niet. En dat lijkt mijn werkgever naast zich neer te leggen. Begin november vraag ik zelf een gesprek aan. Er wordt niet ingegaan op die vraag. Half november belt mijn leidinggevende dat ze wil langskomen. Enkel dagen later staat ze voor deur, samen met de directeur van het departement. En ik krijg de koude boodschap dat men beslist heeft mijn contract te beëindigen. Ik werk op dat moment meer dan vijf jaar voor Kazou, de jeugddienst van CM. Nu, eerlijk is eerlijk. De relatie met mijn ex-vriend was zeer problematisch. In die zin dat dat ook mijn professioneel leven beïnvloed heeft. Dat heb ik niet ontkend. Ik was niet de allerbeste werknemer het jaar voordien. Maar, om mij mijn ontslag te geven, vijf maanden na de gebeurtenissen, daar stel ik mij vragen bij. Vooral omdat ik, van zodra alles plaatsvond open kaart speelde over de medische redenen van mijn afwezigheid. Ik stel mij ook vragen omdat mijn ontslagbrief geen "reden van ontslag" vermeldde. Waarom werd ik ontslagen? Ik vraag het mij dagelijks af.

Ik vind het zeer moeilijk. Ik heb de gebeurtenissen van de voorbije maanden niet gewenst. Verre van. Maar ik ben wel degene die alles moet ondergaan. Maar ik wil mij niet schamen. Ik ben de schaamte voorbij.

Want een slachtoffer kiest hier niet voor. Nooit.