Ik kan de krant niet opendoen of er verschijnen beelden die op mijn netvlies gebrand staan. Mijn keel wordt dichtgeknepen bij zoveel onrecht. Ik word witheet van woede als ik de zoveelste banner op Facebook zie verschijnen met hoeveel geld al die luxepaardjes van asielzoekers hier wel niet krijgen.
Ik kan dit bijna niet meer aan. Elke dag gaat de helft van het nieuws over de aanzienlijke stroom vluchtelingen die de vreselijke situatie in hun thuisland ontvlucht. Over compleet ontheemde mensen die niet enkel in hun laatste restje thuis zijn kwijtgeraakt, maar dan onderweg ook nog hun (hele) familie.
Er zijn er nog steeds mensen die blijkbaar vinden dat wij niet verantwoordelijk zijn voor het oplossen van dit probleem. Maar dat zijn we verdorie wel. Wij hebben het niet meegemaakt, maar ik hoor nog vaak de verhalen van mijn grootouders over de tweede wereldoorlog. Een dikke 70 jaar geleden vluchtten vier miljoen Belgen de grenzen over op zoek naar veiligheid, stabiliteit en een beter leven.
De buurlanden van de landen waaruit nu de meeste vluchtelingen komen vangen nu al het gros van hen op. Maar zij hebben zoveel minder mogelijkheden dan het rijke Westen enerzijds en veel meer eigen problemen anderzijds. Net zoals de tijdsgeest helemaal veranderd is. Als je de dag van vandaag een gemiddelde vluchteling bent, dan weet je enerzijds dat je kan kiezen om van de regen in de drop te komen (door te kiezen voor een al even politiek instabiel, arm land). Of je kan het heft in eigen handen nemen en echt kiezen voor een kans voor jezelf, je gezin en je toekomst. En echt vertrekken naar het beloofde land.
Ik durf er mijn hoofd om verwedden dat iedereen het liefst in zijn geboorteland zou blijven. Als je daar een menswaardig bestaan hebt. Als ikzelf ergens moest leven waarbij ik 's ochtends niet weet of en hoe ik de dag moet overleven, dan pakte ik mijn boeltje en vertrok ik. Want zo ben ik grootgebracht. Dat je alle kansen in je leven moet grijpen, dat geluk je doel is. Waarom zou dat dan anders zijn voor de gemiddelde Syriër, Irakees of Afghaan?
Maar tegelijk besef ik dat ik hier wel mijn grote verontwaardiging kan neerpennen. Maar daarmee zijn die honderden mensen die elke dag staan aan te schuiven aan de dienst Vreemdelingenzaken niet mee geholpen. Dus ik wil helpen. Ik weet alleen echt niet waar te beginnen.
Om te beginnen heb ik maar een mailtje gestuurd naar een vriend, die in het asielcentrum van Arendonk werkt. Misschien kunnen ze af en toe wel een vrijwillige helpende hand gebruiken. En ga ik eens uitzoeken hoe dat precies zit om voogd te worden van een niet-begeleide-minderjarige.
Eén druppel op een hete plaat maakt geen verschil. Maar als we allemaal 1 druppel geven, hebben we wel een goei bui. En die doet de hitte altijd een paar graden afnemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten