Blijf het gedenken. Vergeet het nooit.

Vandaag was het weer zover. Soms neem ik een boek vast, begin ik erin te lezen en leg ik het pas weg als het uit is. Ik moet het boek dan gewoon kunnen uitlezen. En vaak blijf ik er dan nog dagen, soms weken mee bezig en lees ik het heel erg snel opnieuw. Vaak ook omdat ik dan weer zo snel gelezen heb, dat ik onbewust hier en daar stukken oversla. En het rendeert ook beter, want ik koop wel eens boeken en om die dan maar één of twee keer te lezen, vind ik ook zonde...

Maar goed, het boek in kwestie is 'Haar naam was Sarah' van Tatiana de Rosnay. En het is een pareltje. Ongelooflijk mooi boek, maar ook zo pijnlijk om te lezen. Niet geschikt voor gevoelige zielen die erg aangegrepen worden. (Eigenlijk dus ook niet geschikt voor mijzelf).  Het gaat over een Amerikaanse journaliste die al jaren in Parijs woont en een artikel moet schrijven over een grote razzia die tijdens WOII plaatsvond in Parijs. Duizenden kinderen en hun ouders worden opgepakt en een aantal dagen opgesloten in een sportstadium waarna ze allen naar Auschwitz werden afgevoerd. Slechts enkelen keren terug. Ook Sarah en haar ouders worden opgepakt, maar net voor haar vertrek sluit Sarah haar kleine broertje op in de kast, omdat ze ervan overtuigd is dat ze snel genoeg kan terugkeren en hij zo de verschrikkelijke gebeurtenissen niet moet ondergaan. Het verhaal wordt verteld in twee verhaallijnen, zowel het verhaal van Sarah als van Julia. Later smelt dit samen als Julia ontdekt dat haar schoonfamilie een cruciale rol heeft gespeeld in het leven van Sarah.

Het boek is er eentje om te lezen, echt waar. En niet enkel omdat het verhaal mooi is of goed geschreven. De oorlog en de verschrikkingen die toen gebeurd zijn, is iets dat me aangrijpt. Wij zijn de laatste generatie die deze verhalen nog hoort van mensen die het hebben meegemaakt, onze (over)grootouders, wij kunnen ons er in zekere zin iets bij voorstellen, maar dan nog slechts in beperkte mate. Iedereen die na ons komt, kan zich enkel een beeld vormen van deze verschrikkingen door dit soort boeken te lezen. En door écht te beseffen dat dit een heel erg zwarte pagina is in onze geschiedenis. Een pagina die niet mag vergeten worden, in tegendeel, die men moet blijven gedenken en herinneren. Al was het maar om het heden en de toekomst. Want ook de dag van vandaag zijn er Sarah's die zulke dingen meemaken.

Zakhor. Al Tichkah.