Het verdict.

19 dagen geleden stortte mijn wereld zoals ik die kende in. Gedaan met studeren, gedaan met mijn leven in Leuven, ... Het onomkeerbare verdict was gevallen. Niet geslaagd, zei mijn persoonlijk studievoortgangsdossier nadat ik vaak genoeg had doorgeklikt tot ik op de juiste pagina zat.

Die eerste dagen moest er snel actie genomen worden: twee jaar Leuven opruimen (geloof me een Augiasstal is er niets tegen, nu weet ik dat opruimen niet gelijk staat aan rommel in een schuif, kast of doos duwen), het kot poetsen en vervolgens leegmaken... en tussendoor met veel mensen bellen, mailen, facebooken en smssen over de gedane zaken. Over toch in Leuven blijven wonen en daar werk zoeken - over slaapplaatsen die al dan niet uit een matras inclusief ontbijt op bed bestaan - over het lijstje met feestjes waar we toch echt naartoe moeten komen - ...

Maandagochtend 20 september 2010 om 8:00 begon de rest van mijn leven (of het stuk dat men de volwassenheid noemt). Blijkbaar horen daar een aantal rituelen bij.
stap 1: Inschrijving in een werkwinkel of VDAB-kantoor als werkzoekende
stap 2: Opstellen van een CV
stap 3: Helemaal zonder reden bellen naar het kinderbijslagfonds, de RVA, de mutualiteit, ... want blijkbaar hoef je daar helemaal niks te doen zolang je werkloos bent (of werkzoekende om het met een positieve term te zeggen)
stap 4: Solliciteren tot je erbij neervalt.
stap 5: Een job vinden
(Volgens de laatste nieuwe roddels volgen er nog stappen, maar die zijn nog niet zo duidelijk bij mij, al heb ik wel geruchten gehoord over niet-onaardige sommen geld, een auto en andere extralegale voordelen die men verkrijgt indien men werkt)

Nu is het dinsdagavond 5 oktober 2010 en we zijn nog steeds bij stap 4. Het eerste gesprek is geschiedenis, die job zal echter nooit mijn toekomst worden. Maar we blijven optimistisch, zeg nu zelf, na meer dan twintig, al dan niet spontane sollicitatiebrieven, zal er wel een werkgever zijn die (hopelijk snel) inziet dat ik de beste kandidaat voor de job ben.

Maar wat doe je dan in tussentijd? Op die vraag ben ik nog steeds een antwoord aan het zoeken.
Optie 1: het huishouden (ondertussen ben ik een expert geworden in velerlei huishoudelijke taken) Het probleem daarbij is, dat duurt met de beste wil van de hele wereld geen hele dag
Optie 2: overdag naar TV kijken (na drie dagen had ik door dat de dag-tv voor 50% bestaat uit het herhalen van series die 's avonds getoond worden en zelfs voor mij is tweemaal dezelfde aflevering ER na elkaar te veel, de andere 50% bestaan uit koop-tv, herfstbeelden, radio, belspelletjes en meer van dat leuks)
Optie 3: af en toe toch nog eens een bezoekje brengen aan Leuven (het beste plan tot aan optie 4, met dank aan de International Party, Loko's First Sunday en de vele fakbars die Leuven rijk is...) Mogelijke bijwerkingen van deze optie zijn katers, slaaptekort en heimwee als men terug afscheid moet nemen...
Optie 4: een blog schrijven

Zoals u wellicht al ondervonden hebt, maak ik er altijd het beste van en ga ik voor de combinatie van de vier opties, kwestie van toch het gevoel te hebben dat ik iets doe.

Bij deze is het eerste blogbericht een feit. Hopelijk heb ik jullie niet te hard verveeld, moesten jullie het integendeel erg aangenaam gevonden hebben - alle reacties zijn welkom!