Soms vergeet je ze. De mensen in je leven die belangrijk zijn. De mensen waarvan je dacht dat ze er altijd zouden zijn. En soms kom je ze onverwacht weer tegen of moet je plots weer aan hen denken.
Ik beschouw mijn vriendschap of liefde voor mensen niet als vergankelijk. Ik ga geen vriendschap aan om er na een tijdje weer mee op te houden. Maar hoe komt het dan, dat al die vrienden die je ooit hebt gehad, er nu niet meer zijn. Sommige vriendschappen, die je toch altijd erg belangrijk hebt gevonden houden gewoon op te bestaan als je een nieuwe richting uit gaat. Anderen blijven dan wel weer duren, hoewel je het soms niet verwacht. En sommige mensen, waarvan je dacht dat ze je vrienden waren, blijken dat toch echt wel niet te zijn.
Maar wat me het meest raakt is dat sommige vriendschappen, hoe ver je ook woont van elkaar, hoe weinig je mekaar ook ziet, hoe je soms weken niets van elkaar hoort, blijven bestaan. Hoe je het oneens kan zijn met elkaar, hoe je het triest vindt dat je vrienden bepaalde beslissingen nemen. En toch blijf je hen graag zien en mogen ze altijd aankloppen als het misgaat, en nee, dan zeg je niet 'zie je wel'. In mijn ogen heeft vriendschap niks, maar dan ook niks te maken met hoe lang je elkaar kent, of je alles van elkaar weet, maar enkel en alleen dat je er bent voor de ander en dat je alles wat je wil zeggen, kan zeggen tegen elkaar. Ook al doet dat soms een beetje pijn. En dat je fouten mag maken en dat je vrienden de eerste zijn om je daar op te wijzen.
Voor de liefhebbers, een liedje dat vriendschap snapt:
http://www.youtube.com/watch?v=6uB4lT5CblA
Geen opmerkingen:
Een reactie posten